[Fic Oulast] Walrider Mile/Waylon NC18

posted on 17 Mar 2015 20:09 by therike

เวย์ลอนสูดหายใจเฮือก แต่อากาศที่ได้รับมากเกินไปจนเขาสำลัก ไอโขลกจนปวดซี่โครง

 

เขาหยุดและมองรอบตัว เห็น 'เงา' บางอย่างอยู่ข้างตัว เป็นเงาของคน มีควันออกมาจากมัน ลอยคว้างโอบรอบเขา เวย์ลอนรู้สึกว่าควันพวกนัเนพร้อมจะฉีกร่างคนที่เข้ามารบกวนเงาได้ทันที นั่นทำให้เวย์ลอนกลัวขึ้นมา

 

เวย์ลอน ค่อยๆ ขยับตัว ทันใดนั้นเอง เงานั่นก็หันมาทางเขารวดเร็ว "จะไปไหนเหรอเวย์ลอน" มันพูด และมันรู้ชื่อเขา

 

เงานั่นพุ่งเข้ามา เหวี่่ยงเวย์ลอนลงกับพื้นอย่างจัง ตอนนี้มันอยู่เหนือเขา และนั่นทำให้เวย์ลอนเห็นใบหน้านั่นชัดเจนขึ้น

 

มายด์? เขาคิด

 

"ใช่ ฉันเอง" มายด์คลี่ยิ้ม ดวงตาคู่นั้นไม่เหมือนคนปกติ ตาขาวกลายเป็นตาดำ เส้นเลือดฝอยกระจายบนใบหน้า เวย์ลอนคิกไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้นกับมายด์จนกระทั่งเขาจำได้ ก่อนหน้าที่เขาถูกคุณแบล์แทงและวอไรเดอร์เข้ามาช่วย

 

"ทำไมนายถึง.. เกิดบ้าอะไรขึ้น" เวย์ลอนรู้ว่าเสียงของตัวเองสั่น เขาเสียใจจากก้นบึ้ง ไม่มีมครหวังให้มันเป็นแบบนี้ อีเมลล์นั่น หรืแที่เมิฟคอฟ แต่มันสายไปแล้ว

 

"นายถามได้ดี เกิดห่าอะไรกับฉัน " มายด์หัวเราะ "ก็ หลังจากส่งไอ้งั่งบิลลี่ไปเกิด ฉันก็กลายเป็นวอไรเดอร์แทนมัน ท่าด้า ต้องขอบคุณนาย"

 

มาดย์ยิ้มพริ้ม ดูเพ้อฝันล่องลอยอยู่ครู่หนึ่ง และในวินาทีต่อมา สีหน้าก็กลับบิดเบี้ยง ควันรอบตัวเข้มขึ้นจนเป็นหมอก เส้นเลือดเด่นชัดเหมือนมือที่คลืบคลานบนใบหน้า

 

"แต่ สิ่งที่ฉันต้องจ่าย มันไม่คุ้มสัก-นิด"

 

พวก้ขาผละออกจากกัน ตัวของเวย์ฝอนลอยขึ้นถูกจับให้กระแทกกับผนัง "งานของฉัน!" ครั้งแรก หัวของเขามึนไปหมด "นิ้วของฉัน!" ครั้งที่สอง มายด์จับเขากระแทกหนังจนผนังพัง เวย์ลอนรู้สึกว่าหัวจะแตก "ชีวิตของฉัน!" หัวของเวย์ลอนถูกกดติดกำแพงแล้งจีบครูด ทิ้งเส้นสีแดงไว้ "ต้องฉิบหายเพราะนาย ไอ้วิศวะกรส้นตีน!!!"

 

พูดจบ ร่างของเวย์ลอนก็หล่นตุบลง เวย์ลอนกัดฟัรแน่นแล้วร้องด้วยความเจ็บปวด รู้สึกว่าหน้าชาไปด้านหนึ่ง แลเวเลือดก็ไหลมากขึ้น มายด์เดินเข้ามา "ร้องไห้เหรอ พาร์ค" เวย์ลอนมองพื้น สิ่งที่ปนมากับเลือกคือน้ำตา ใช่ เขากำลังร้องไห้

 

"โอ้ แต่ฉันเห็นไม่ชัดเลย" มายด์เตะเสยคางขึ้นมา เขาหงายหลัง นอนหมดแรงอยู่บนพื้น หวังให้อีกฝ่ายพอสักที

 

เวย์ลอนแตกจมูก เลือดกำเดาของเขาไหลออกมา นั่นยิ่งทำให้หายใจลำบากเข้าไปอีก นิสัยที่เปลี่ยนไปนั่น มันวิ่งใส่เขาอย่างจังเหมือนรถ ไม่ทันได้เตรียมตัวก็ถูกอัดจนเครื่องในเละเทะไปหมด

 

มายด์เป็นวอไรเดอร์ และเท่าที่เขาเห็นเห็นมาตลอดทั้งวัน วอไรเดอร์ไม่เคยมีเมตตา

 

เขาอาจจะตายที่นี่ เขาคิดแบบเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้ว...

 

มายด์ยืนคร่อมตัวเวย์ลอน จับคอเสื้อและดึงขึ้นมา "เจ็บสะใจดีไหมล่ะพาร์ค นั่นแหละสิ่งที่นายควรได้รับ" มายด์ปล่อยมือ นั่นทำให้หัวของเวย์ลอนกระแทกพื้น รู้สึกหูอื้อไปหมด "อย่าพึ่งหมดสติตอนนี้ ฉันยังไม่ได้เอาจริงหรอกนะ ความตายสำหรับนายมันง่ายเกอนไป"

 

ควันพวกนั้นเริ่มซาลง กระแสกลับมาเป็นปกติ มายด์ยกมือไพล่หลังและเดินไป แน่ใจว่าเวย์ลอนไม่มีทางหนีไปได้ และเลือกที่จะชะล่าใจนิดหน่อยเพื่อให้ความหวัง

 

"เรามาซุบซิบกันหน่อยดีกว่า" มายด์พูด "ฉันได้ยินมาว่านายมีครอบครัว เวย์ลอน ลูกสองคนเหรอ? ลิซ่าโชคดีมากที่มีสามีแบบนาย แต่เธอคงไม่ปลื้มถ้ารู้ว่าที่จริงนายทำอะไร"

 

เวย์ลอนได้ยิน เขามองแผ่นหลังของมายด์ แต่ไม่พูดอะไร และไม่มีทางพูดออก มายด์ได้โน้ตของเขาไป

 

"อย่าทำหน้าประหลาดน่า นายคงคิดว่าฉันบุกไปจัดการลิซ่าที่บ้านใช่ไหม" มายด์หันกลับมา ยักคิ้วกวนประสาท "ใช่ ฉันก็กำลังคิดอยู่"

 

"คิดดูสิว่าแม่สาวคนนั้นจะเป็นยังไงตอนฉันอยู่บนตัว อย่างน้อยถ้าทำเสร็จฉันก็จะถามว่าใครเด็ดกว่ากันระหว่างสามีจอมโกหกกับผู้ชายที่เป็นวอไรเดอร์"

 

"ห่า" เวย์ลอนด่า "ไอ้สัส"

 

มายด์ชักสีหน้า ลอยเข้ามาใกล้แล้วเหยียบหน้าหนักๆ "ฉันยังพูดไม่จบ

 

เวย์ลอนปวดหัวที่สุดในชีวิต รองเท้าสากๆ นั่นเหยียบบนแผลพอดี เขาอยากเค้นเสียงร้อง แต่เจ็บจนร้องไม่ออก

 

เมื่อเห็นเวย์ลอนขยับยุกยิกน่ารำคาญ มายด์เลือกที่จะกดน้ำหนักลงไปอีก เลือดไหลโชกออกจากหัวเวย์ลอน กลายเป็นแอ่งเล็กๆ ข้างแก้ม ในที่สุด เวย์ลอนก็สงบลง

 

"ดีมาก เอาล่ะ ฉันก็อยากไปอยู่หรอกถ้าหาที่อยู่นายเจอ" มายด์ถอนเท้าออก เดินไปหยิบกล้องวิดิโอของเวย์ลอนแล้วเปิดดู แบตเตอรี่ยังอยู่ครบ ดูเหมือนเวย์ลอนจะรอบคอบน่าดู "ฉันชอบมัน เหมือนกับเพื่อนคู่ใจคนเก่าของฉันเลยล่ะ น่าเสียดายที่มันพังไปแล้ว"

 

มายด์วางมันลงบนพื้น ห่างจากเวย์ลอนนิดหน่อยและเริ่มอัดวิดิโอ "เอาล่ะเวย์ลอน ตอนนี้นายจะได้พูด" มายด์เดินเข้ามาใกล้ๆ "นายรู้วิธีทำลูกดีใช่ไหม"

 

เวย์ลอนไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร แต่ถ้าเป็นคำตอบ ก็ไม่ใช่อะไรที่เขาอยากตอบ เวย์ลอนหันหน้าไปทางอื่น ยังไม่รู้สึกว่ามายด์หงุดหงิด ตรงกันข้ามมายด์กลับใจเย็นอย่างน่าประหลาด

 

"คำถามคงน่าอึดอัดไปนิด งั้นเรามาเริ่มกันใหม่" มายด์ย่อตัวลงที่ปลายเท้า จับข้อเท้าทั้งสองของเวย์ลอนและดึงเข้าหาตัว แยกขานั่นออกจากกันและทำให้เศษไม้ตำหลังเวย์ลอน

 

"ฉันกำลังจะเอานาย

 

น่าตื่นเต้นดีใช่ไหม?"

 

มายด์หัวเราะร่า "ไม่เอาน่า นิ่งไว้เดี๋ยวก็ดีเองเชอรี่บอย"

 

เวย์ลอนสาบาน เขาพยายามชกหน้ามายด์ แต่อีกฝ่ายรู้ทันไปเสียหมด มือของพวกเขาสะเปะสะปะมั่วซั่ว มายด์พยายามแกะเสื้อของเวย์ลอนขณะที่เวย์ลอนปกป้องมัน

 

 

เวย์ลอนรูปสึกว่าควันพวกนั้นเข้มขึ้นอีกแล้ว นั่นยิ่งทำให้เขากลัว ไม่เข้าใจว่ามายด์อยากทำอะไร แต่คงไม่ใช่เรื่องดีแน่

 

มายด์ดูจะเบื่อกับการเล่นตบแปะแล้ว หมอนั่นจับเสื้อด้านหนึ่ง และกระชากลงมาเป็นทางยาว

 

เวย์ลอนนิ่งไป สูดหายใจเฮือกฮากอยู่บนพื้นขณะที่สบตากับมายด์ นัยน์ตาของเวย์ลอนขุ่นขลักเหมือนแอ่งโคลนจากฝนที่กระหน่ำลงมา แต่ใบหน้าตอบรับของมายด์ ดูเหมือนจะยิ่งพึ่งพอใจ

 

"โอ้ ฉันรู้ล่ะ นายคบไม่อยากให้ฉันทำ"

 

มายด์จับเสื้อของเวย์ลอน ดึงมันขณะที่เริ่มเดิน ลากเวย์ลอนไปกับพื้น "ฉันคิดว่า พวกคนไข้ข้างล่างจะชอบนาย "

 

ในที่สุดเขาก็รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน ห้องลูกกรงมากมายขังคนไข้บางส่วนไว้ และมีหลายคนเดินไปมารอบๆ

 

"บอกตามตรง ก่อนหน้านี้ฉันเกลียดที่นี่ที่สุดรองจากแล็ปใต้ดิน แต่ตอนนี้คงต้องคิดใหม่" มายด์มองหน้าเวย์ลอน "มีไอ้งั่งคนหนึ่งคันหลัง เกาให้ด้วยล่ะ"

 

จากนั้น เขาถูกโยนเข้าไป คนไข้มองมา และเข้ามาตะครุบอย่างรวดเร็ว ลมหายใจน่าสะอิดสะเอียนรดใบหน้าขอเวย์ลอนตอนที่คนไข้อีกคนกดไหล่เขาลงกับพื้น และสูงขึ้นไปที่มุมหนึ่งของเพดาน มายด์กำลังเฝ้าดูอยู่ใต้เงา

 

"ไม่" เขาร้องลั่น "ได้โปรด!!! ขอแค่นาย" เสียงเสื้อขาดวิ่นดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง "มายด์!!!!"

 

เหตุการณ์หลังจากนั้น เขาจำไม่ได้ว่ามีคนไข้กี่คนที่อยู่รอบตัวเขา แต่สิ่งที่ถูกสอดใส่เข้ามาในร่างกายสร้างความเจ็บปวดไปถึงสันหลัง รุนแรงจนร้องไม่ออก เวย์ลอนเกลียดทุกครั้งที่พวกมันบังคับให้เขาใช้ปากและกลืนเข้าไป รสชาติพวกนั้นคลื่นไส้จนอยากอาเจียน มือสากหลายคู่เลื่อยไปทั่งร่างกายเหมือนเถาวัลย์ เวย์ลอนไม่อยากยอมรับทุกครั้งที่ตัวเองปลดปล่อย เขาเกลียดมัน เหมือนกับยอมรับว่าตัวเองรู้สึกดีกับสิ่งที่พวกคนไข้ทำกับร่างกาย

 

"อ่าใช่" มันครางหวิวขณะที่กระแทกรุนแรง "โอ้ พระเจ้า ใช่ ใช่ ที่รัก ฉันจะเสร็จแล้ว" เวย์ลอนกัดฟันแน่น ได้ยินเสียงเฉอะแฉะดังเร็วขึ้น จนในที่สุดหมอนั่นก็ปล่อยเข้ามาในตัวเขาอีกคน มันครางราวกับว่าไม่เชื่อเสียงตัวเอง ก่อนจะค่อยๆ ถอนออก และได้เห็น เวย์ลอนผู้แสนเลอะเทอะ

 

"ดูสิ.." มันจับเขานอนคว่ำ รั้งเอวให้สูงขึ้นแล้วสอดนิ้วเข้าไปสองนิ้ว น้ำขาวขุ่นออกมา ชโลมไปทั่วขาของเวย์ลอน เขาได้ยินเสียงหัวเราะชอบใจของพวกคนไข้ ก่อนจะมีคนหนึ่งพูดว่า "ตาฉัน! ตาฉัน!"

 

และเหมือนคนอื่น หมอนั่นเลือกที่จะใส่เข้ามาทันทีจนเวย์ลอนร้องเฮือก ดผลอเงยหน้าขึ้นมาและถูกกดหัวลงกับตัก "ใครบอกให้แกหยุด ยัดมันเข้าปากซะ"

 

เวย์ลอนถูกอีกฝ่ายยัดเยียดอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาอยาก แรงพวกนั้นมาจากทั้งสองทาง และมันเกินจะรับแล้ว

 

"มายด์" เวย์ลอนร้องไห้ "มายด์ พอแล้ว ฉันพอแล้ว"

 

แรงกระแทกนั่นหนักขึ้นเรื่อยๆ เวย์ลอนรู้สึกว่าเรียกร้องของเขาแหบลงเรื่อยๆ เวย์ลอนพยายามเรียกชื่อมายด์ หวังให้อีกฝ่ายทำอะไรสักอย่าง

 

"มายด์--" เสียงของเขาขาดไปตอนที่อีกสองคนเสร็จพอดี คนแรกถอนตัวออกจากปากเขา แต่อีกคนโหนตัวลงมาซบหน้าบนแผ่นหลังของเวย์ลอน หอบหนักๆ แล้วจูบแนวกระดูกสันหลัง

 

ตอนนั้นเอง คนไข้คนอื่นเริ่มกรีดร้องออกมา แต่เสียงนั่นดับไปอย่างรวดเร็ว เหลือแค่ชิ้นเนื้อกับเลือดที่สาดกระเซ็นบนตัวของเวย์ลอน

 

"วะ... " ชายบนกายเวย์ลอนเงยหน้าขึ้น "วอ..." และถูกกระชากกรามออกไปทันที ร่างไร้วิญญาณล้มพับบนตัวของเวย์ลอน ผู้ไม่สามารถขยับไปไหนได้เพราะเจ็บเกินไป

เวย์ลอนเห็นมายด์ย่อตัวลงตรงหน้า แล้วอ้าแขนรอรับ เชิญชวนเขาโดยไม่ใช้คำพูด เวย์ลอนคิดว่าไม่มีอะไรที่ทำให้เขาสิ้นหวังได้มากกว่านี้อีกแล้ว หรือจะสติแตกได้อีก เขาเลือกที่จับคลานไปหามายด์และซบหน้าลงบนอก สะอื้นแรงจนไหล่สั่น ทั้งที่รู้ว่าเรื่องพวกนี้เกิดขึ้นเพราะอะไร แต่ในเวลานี้กลับเป็นมายด์ที่กลายเป็นที่พึ่ง

 

เวย์ลอนสลบไปหลังจากนั้น และรู้สึกว่ามายด์พูดอะไรสักอย่างกับตน

 

*

 

ตอนที่เวย์ลอนตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เขาพบว่าตัวเองอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมสีขาว

 

ที่นั่งอยู่ข้างเขาคือมายด์ เวย์ลอนรู้สึกว่าตัวเองถูกทำความสะอาดแล้ว

 

มายด์มองเขา "ฉันเอาน้ำมาจากก๊อก สบายใจได้ มันสะอาดที่สุดแล้ว" แล้วหันกลับไป ในมือถือกล้องวิดิโอและกำลังกรอเพื่อดูบางอย่าง จากนั้นก็กดหยุดและยื่นกล้องมาให้เวยฺลอนดู

 

นั่น เป็นวิดิโอของเขา

 

เวย์ลอนได้ยินเสียงของตัวเอง และเสียงของพวกคนไข้ที่กำลังหฤหรร เขาผลักกล้องนั่นออกไป แต่มายด์รับไว้ทันก่อนที่มันจะตกแตก "ไม่เอาน่า" มายด์ยื่นมาจ่อตรวหน้าเขา "นายดูดีออก!"

 

"พอสักที!" เวย์ลอนตะโกนลั่น "นั่นไม่ใช่ฉัน! ไม่ใช่! ไม่ใช่.. ไม่!!!!"

 

"นี่ คือตัวนาย" มายด์จับหัวของเวย์ลอนให้หันมา เป็นตอนเดียสกับที่วิดิโอนั่นซูมไปที่กิจกรรม และเห็นใบหน้าขิงเวย์ลอนชัดเจน มายด์ถ่ายไว้หมด

 

เวย์ลอนสะบัดหน้าหนี นอนคุดตูอยู่บนเตียงแล้วเริ่มกรีดร้อง คละกับเสียงจากวิดิโอนั่น เขาไม่อยากเชื่อตัวเอง ไม่อยากเชื่อมายด์ นึกไม่ถึงว่าอะไรทำให้จิตสำนึกของมายด์เลวร้ายได้ถึงขนาดนี้

 

"จะเอาอะไรอีก นายจะเอาอะไรจากฉันอีกมายด์!" เวย์ลอนเริ่มเกรี้ยวกราด เขาทุบเตียงแรงๆ แล้วร้องไม่เป็นภาษา "อยากได้อะไรอีก! อยากจะเอาอะไรอีก! นายเอาไปหมดแลเว!! จะเอาอะไรอีก!!"

 

"มองฉันสิ เวย์ลอน" มายด์พูด "มองฉันสิแล้วบอกทีว่านายเห็นอะไร"

 

เวย์ลอนลูบหน้าตัวเอง "แม่งเอ้ย" และพยายามมองใบหน้าของมายด์ เขาสาบานว่าเขาพยายามแล้วจริงๆ มันยากมากตอนที่เปลือกตาของเวย์ลอนหนักอึ้งถึงขนาดนี้ และอารมณ์ทุกอย่างก็อัดแน่นอยู่อกพร้อมจะระเบิด เขามองหน้ามายด์ แล้วตอบ

 

"วอไรเดอร์" เวย์ลอนยิ้มออกมา "มายด์ตายไปแล้ว แกคือวอไรเดอร์"

 

อีกฝ่ายยิ้มตอบพร้อมโน้มตัวเข้ามาจูบขมับของเวย์ลอน แล้วกอดร่างเปลือยเปล่านั่นพลางกระซิบ "ใช่ ฉันกลายเป็นวอไรเดอร์เต็มตัวแล้ว.."

 

เวย์ลอนปรือตาลง รู้สึกเหมือนฝันสลาย จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ามายด์คนเดิมเป็นอย่างไร สิ่งที่เด่นชัดที่สุดในตอนนี้คือใบหน้าของมายด์ที่กำลังแนบหน้าผากลงมา วอไรเดอร์ควบคุมมายด์ได้แล้วจริงๆ

 

"นอนซะตอนที่ฉันยังใจดี เวย์ลอน"

 

เวย์ลอนหลับตาลง อยากจมอยู่ในความฝันเพื่อหนีสิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้

 

อ้อมกอดของมายด์ที่รู้สึกว่าอุ่น นั่นเพราะเขากำลังหลอกตัวเอง

Comment

Comment:

Tweet

cry cry cry cry cry cry

#1 By kat (125.27.226.198|125.27.226.198) on 2015-05-16 10:48