[Fic Angry bird] Worry about you 4 [Solider pig/King pig]

posted on 28 Aug 2014 22:46 by therike

เด็กน้อยยืนอยู่กลางท้องพระโรง ทั่วทั้งห้องมืดทึบและหนาวเหน็บ สิ่งผิดปกติอย่างหนึ่งคือนอกหน้าต่างนั้นมีแต่สีดำ เขามองตรงไปยังบัลลังค์ ใครบางคนอยู่ในฉลองพระองค์งดงาม มงกุฎผลึกเพชรเป็นประกายบนศีรษะที่เอียงพับ

 

“ท่านพ่อ”

 

เด็กชายเรียก ก้าวเข้าใกล้บัลลังค์และยื่นมือออกไป ทันไดนั้น ร่างของพระบิดาล้มลงจากบัลลัง เนื้อหนังมังสาเปื่อยหลุดเห็นกะโหลกแตกละเอียด บนหน้าผากมีรูจากการถูกยิง

 

เขาสุดหายใจเฮือก ท้องปวดมวนเหมือนน้ำวน รู้สึกได้ถึงก้อนสะอื้นที่ลำคอ

 

“ท่านพ่อ!”

 

กายของบิดาไม่ขยับอีกต่อไป แอ่งเลือดเผยสู่สายตา เอ่อล้นจนชุ่มฉลองพระองค์หรูหรา บัลลังค์เบื้องหลังมีเลือดไหลชโลมลงมา

 

ตะล่อกต่อกแต่ก

บัลลังค์เปื้อนเลือด

สิ้นกษัตริย์ครองแผ่นดิน

ไร้กะลาคุมเศียรพัก

ให้พาลเร่ในพระราชวัง

 

เสียงใสเย็นเยียบดังกังวานในท้องพระโรง เด็กหนุ่มมองรอบตัวด้วยสายตาพร่ามัว หน้าต่างหลายบานมีบางสิ่งยื่นออกมา เรียวมือสีดำทมิฬหลายคู่ชี้มาที่เขาอย่างแม่นยำเหมือนจะบอกว่า ‘ฉันเห็นแกแล้ว แกเป็นเหยื่อของฉัน!’

 

หนี! ต้องรีบหนี!

 

ก้าวขาออกไปสิ โธ่เอ้ย!

 

ทันทีที่หมุนตัวได้ เด็กชายออกตัววิ่งเต็มกำลังออกจากท้องพระโรง เส้นทางตรงหน้าคดเคี้ยวชวนปวดหัวไม่มีที่สิ้นสุด กระจกเงาทุกบานเป็นสีดำสนิทและมีมือมากมายยื่นยั้วเยี้ยออกมาเหมือนหนอนแมลง เป้าหมายของพวกมันเหมือนกันแน่นอน เมื่อคิดแบบนั้นหัวใจก็ยิ่งเต้นแรง สูบฉีดความหวาดกลัวไปทั่วทุกอณูร่างกาย บรรยากาศหนาวสั่นน่าขนลุก เจ้าของเสียงจากท้องพระโรงหัวเราะกรีดแหลมเสียดประสาท

 

เด็กชายมองหาประตูสักบาน และเห็นประตูบานหนึ่งที่สุดทางเดิน เขาเร่งฝีเท้าและเข้าไปด้านในทันที

 

ตะล่อกต่อกแต่ก

ราชินีสิ้นสติ

กรีดเสียงทรมานดั่งไฟเผา

ถูกกระทำชำเรา

รุมสังวาสเป็นสุกร

 

เขาลืมตาโพลงทันทีที่เสียงนั้นจบ และถูกแทนที่ด้วยเสียงร้องไห้

 

มีคนอยู่ในห้อง

 

ตอนนั้นเอง เจ้าของเสียงก็ปรากฏตัว

 

ผู้หญิงคนหนึ่งยืนหันหลังอยุ่ที่มุมห้อง แผ่นหลังคุ้นเคยสั่นโอนตามแรงสะอื้น

 

“แม่...”

 

เธอหันกลับมาตามเสียงเรียกของลูก ด้วยดวงตาดงก่ำและเส้นเลือดม่วงช้ำที่กระจายบนหน้า ราชินีเริ่มร้องไห้อีกครั้ง หนักขึ้นเรื่อยๆ จนแหบแห้ง สองมือรองรับเลือดกับฟันที่คั่งออกจากปาก

 

“...แม่ ข้างในกำลังเน่า... ทรมานจัง เอวา..” นางเดินเข้ามาหาลูกชายของตน โซซัดโซเซเต็มทน

 

น้ำตาพรั่งพรูอาบแก้มใส เอวายื่นมือออกไป เพียงปลายนิ้วก็จะเอื้อมถึงมารดา ทว่าร่างของนางมีควันสีขาวโขมงออกมา ระเหิดเหลือเพียงหนังที่ค่อยๆ ร่อนลงกับพื้นเหมือนกระดาษ

 

เสี้ยววินาที มือสีดำหลายคู่โผล่ออกจากหนังของราชินี จับเด็กหนุ่มไว้มั่นจนไม่สามารถดิ้นหลุด และดึงลงกับธรณีที่ยุบยวบลงสู่ความว่างเปล่า

 

เสียงนั้นดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย

 

ตะล่อกต่อกแต่ก

ราชาน้อยถูกลักพา

ย่ำยีมิเหลือศักดิ์กษัตริย์

รอวันที่กลายเป็นถุลีเคียงมารดา

 

.

 

.

 

.

 

.

 

“ไม่!!!”

 

ราชาลุกพรวดจากหมอน ใบหน้าซีดเผือดและสั่นเทา น้ำตาไหลอาบแก้มเช่นเดียวกับในฝัน ฝันร้ายที่เขาควรจะลืมไปเสียตั้ง 6 ปีแล้ว มันตามกลับมาหลอกหลอน ภาพทุกภาพเด่นชัดติดตา ราชาร้องเสียงแหบ ระบายความอัดอั้นในใจออกมา ทรุดกายลงบนเตียงกว้าง มือสองข้างจิกทึ่งผมเหมือนอยากลบความทรงจำทิ้งไป

 

“ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่”

 

ราชาพูดคำเดิมซ้ำแล้วซ้ำอีกเหมือนคนวิกลจริต

 

“ไม่เอาแล้ว... ไม่เอาแบบนั้น พอสักที”

 

โซลเดอร์พิงแผ่นหลังกับประตู เสียงสะอื้นของราชาดังสะท้อนในอก แต่องครักษ์ไม่สามารถเข้าไปปลอบโยน

 

ความไม่แน่ใจของทหารนายนี้รุนแรงเกินไปกระมัง...

edit @ 26 Apr 2015 02:04:33 by rike

Comment

Comment:

Tweet