[Fic Angry Bird] Bloody love ; 5

posted on 28 Jul 2013 21:35 by therike

ใบไม้สีแดงแก่เริ่มหลุดล่วงจากกิ่งก้านลงมากองกับโคนต้น ลมอากาศเย็นสบายต้นฤดูใบไม้ร่วงที่ให้อุณหภูมิโดยทั่วเหมาะแก่การพักผ่อนบนเตียงนุ่มๆ อย่างยิ่ง

 

เว้นเสียแต่คุณจะไม่ได้นอน

 

“แม่งเอ้ย---”

 

ชายผมเขียวสบถอู้อี้ผ่านหมอนนุ่มและมุดหน้าฝังลงไปราวกับเด็กน้อยเกียจคร้านที่กำลังหาข้ออ้างไม่ไปโรงเรียน แต่ชายอายุข้าม 30 มาแล้วไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะบ่นหรือมีแม่เข้ามาหยิกหูแล้วสั่งให้เข้าไปอาบน้ำ สลีปพลิกตัวด้วยอาการเมาขี้ตา ความเย็นสบายเหมือนเป็นแม่เหล็กยึดเขากับเตียงไว้แน่นยากแก่การแงะตัวออก สร้างความหงุดหงิดอยู่ไม่น้อยจนพาลโทษว่าทำไมต้องตื่นแต่ไก่โห่เพื่อทำงานงกๆ ด้วย แต่เมื่อนึกถึงใบหน้าเกรี้ยวกราดของราชาครั้งที่เคยไปนัดสายสามชั่วโมงกว่า สลีปก็ตัดสินใจลุกขึ้นช้าๆ... ด้วยความไม่เต็มใจนัก

 

เรือนผมสั้นยุ่งชี้ไปคนละทิศละทาง ขอบตาคล้ำเล่นเอาสภาพไม่ต่างจากหมีแพนด้า อย่างไรก็ตามสลีปไม่ลืมที่จะหันกลับไปมองร่างข้างกายที่ยังคงกรนเบาๆ ขณะหลับตาพริ้ม

 

แหม สบายจริงนะพ่อคุณ

 

พอคิดแบบนั้นก็อดไม่ได้ สลีปก้มลงกัดเนื้อแก้มนุ่มเบาๆ และได้ผล ไวท์ขมวดคิ้วน้อยๆ แล้วโบกมือปัดไปมาพลางพลิกตัวพร้อมเสียงหายใจออกยาว ตอนนี้ร่างกายของไวท์ดีขึ้นตามลำดับหลังจากเขาใจร้ายเสียตั้งนาน ถึงอาการหวาดกลัวจะมีให้เห็นแต่ก็ดีขึ้น ไหล่ของไวท์ไม่สั่นเมื่อโดนจับตัวหรือเวลาสลีปพูดอะไรอีกฝ่ายก็จะพยักหน้ารับแล้วตอบว่าใช่กับไม่ แต่ปัญหายังคงเป็นเรื่องอาหารเพราะไวท์ยังไม่ยอมทานมากเท่าที่ควรจนเริ่มผอมลงจากเดิมจนต้องพยายามนึกหาวิธีอื่นนอกจากการจับกรอกแบบที่เคยทำ

 

หลังมือลูบตามโครงหน้ารูปไข่ด้วยสัมผัสเบาบาง และเมื่อใบหน้าของไวท์ขยับแนบรับแล้วยิ่งทำให้รู้สึกลิงโลด เวลานอนเป็นตอนที่ไวท์นั้นไร้ซึ่งการป้องกันดูน่ารักใสสะอาดราวทารกแรกเกิด

 

สลีปผละออกมาและลุกขึ้นหาวหวอดพลางบิดขี้เกียจ เวลานี้ร่างโปร่งมีเพียงกางเกงขายาวง่ายๆ จึงทำให้เห็นกล้ามเนื้อชัดเจน เสื้อยืดแขนยาวถูกเลือกมาลวกๆ เมื่อชายเสื้อถูกดึงลงเสียงหาวหวอดก็ดังขึ้นอีกครั้ง ผมถูกเสยขึ้นให้เข้าที่แล้วจึงเดินออกไปยังห้องครัวด้านล่าง

 

กลิ่นหอมจากเครื่องเทศอันคุ้นเคยลอยมาตามทางเดินสลัว อุณหภูมิอุ่นจากเตาแผ่กระจายทั่วห้องทำให้ความหนาวลดลง ด้านในห้องครัวเล็กมีทหารสองสามคนเดินวนไปมาจนกระทั่งหนึ่งในนั้นสังเกตเห็นผู้มายืนจึงสะกิดเพื่อนให้ยืนตรงทำความเคารพ

 

“อรุณสวัสดิ์ครับท่าน”

 

“อรุณสวัสดิ์” เขาพูดขณะปิดปากหาว “พวกนายเป็นเวรวันนี้สินะ”

 

“ครับท่าน” ทหารนายหนึ่งตอบชัดเจน

 

“ช่วยตักข้าวต้มใส่ชาม ฉันจะเอาไปให้หมอนั่น”

 

“ได้ครับท่าน”

 

ไม่กี่นาทีข้าวต้มร้อนระอุก็ถูกตักใส่ชาม ไอขาวแผ่กระจายและสลายไปในอากาศ เมื่อทำตามคำสั่งเรียบร้อยทหารทั้งสามก็กลับไปทำหน้าที่ของตนเองต่อเพื่อให้ทันเวลาก่อนพวกทหารใหม่จะตื่น ซึ่งสลีปคิดว่าวันนี้คงมีคนขอเติมแน่เพราะมีมือฉมังถึงสามคนมาทำในวันนี้ ซึ่งบางครั้งนั่นอาจเป็นหนึ่งเหตุผลที่ไวท์ไม่ยอมกินข้าว เพราะขนาดบางวันเขายังยอมรับเลยว่าฝีมือทหารบางคนห่วยบัดซบสิ้นดี ถึงแบบนั้นก็พูดอะไรมากไม่ได้เพราะขนาดตัวเองยังทำอาหารไม่เป็นสักอย่าง ข้อนี้จึงตกไป

 

ชามถูกวางบนลิ้นชักข้างหัวเตียง อย่างน้อยมันก็มีเนื้อที่พอสำหรับวาง และตอนนั้นเขานึกอะไรได้เกี่ยวกับไวท์จึงลองจับหน้าผาก

 

“รุมๆ แฮะ”

 

สลีปพึมพำก่อนจะหายเข้าไปในห้องน้ำเพื่อค้นเอายามากมายในตู้ประจกออกมาพลิกดู ตอนนี้กระจกถูกเปลี่ยนใหม่หลังจากอันเก่าที่ถูกทุบแตกไป แผลที่กรีดข้อมือเองก็จางลงตามธรรมชาติจึงไม่ต้องพะวงเรื่องติดเชื้ออะไรอีกเช่นเดียวกับรอยที่เขากรีดไว้ที่อกซึ่งตอนนี้มีให้เห็นแค่จางๆ ในที่สุดยาก็ถูกวางไว้บนทิชชู่ข้างๆ แก้วน้ำกับชามข้าวต้ม ทุกอย่างถูกจัดไว้เป็นระเบียบจนขนาดเจ้าตัวยังไม่เชื่อตัวเอง สลีปยืดอกด้วยความภาคภูมิใจก่อนจะกลับหลังหันหยิบผ้าเช็ดตัวเพื่ออาบน้ำ

 

เมื่อประตูผิดลง ร่างบางเริ่มขยับตัวเบาๆ เสียงสวบสาบจากผ้าห่มดังภายในความเงียบสงัด นัยน์ตาสีเทาปรือเหม่อมองเพดานสูงกว้างและลุกขึ้นนั่งพิงกับหัวตัว

 

 

 

นี่มันแปลกมาก...

 

มากถึงมากที่สุด

 

ไวท์เหลือบมองประตูห้องน้ำที่ปิดสนิทพลางลูบข้อมือตนเองเบาๆ กุญแจมือถูกปลดออกไปก่อนที่เขาจะตื่นด้วยซ้ำ ที่ข้างหัวเตียงมีชามข้าวต้มวางอยู่พร้อมยาอีกสองสามเม็ด เมื่อสลีปออกมาเจ้าตัวก็ไม่ได้พูดอะไรมากนอกจากแต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วออกจากห้องไป ทิ้งความสับสนงงงวยไว้ด้านหลัง

 

ชายหนุ่มลังเลอยู่พักหนึ่งก่อนจะเลื่อนชามข้าวต้มมาใกล้ๆ และตักกิน เป็นครั้งแรกที่เขาไม่โดนบังคับให้ตื่นหรือต้องทนแสบลิ้นจากความร้อน อาหารเช้าถูกละเลียดจนหมดในที่สุดตามด้วยยาที่ถูกกลืนผ่านลำคอพร้อมน้ำที่วางไว้ทื่อๆ ไม่ไกลมือนัก หากไม่นับประสบการณ์เลวร้ายที่เจอเขาคงคิดว่าสลีปยอมยกเปลือกตาหนักอึ้งขึ้นมาจัดเตรียมทุกอย่างไว้ก่อนไปทำงานและนั่นจะเป็นสิ่งที่ทำใจเชื่อไม่ลงสักเท่าไหร่ เขาไม่อยากยอมรับว่าอีกฝ่ายทำดี จะแน่ใจได้อย่างไรว่าชายโหดร้ายคนนั้นทำโดยไม่มีอะไรแอบแฝง

 

ไวท์จึงตัดความคิดของตนพลางนวดระหว่างคิ้วเพื่อหวังให้คลายความปวดของดวงตา และเริ่มมองรอบๆ ห้อง เขาเกือบคิดหนีอีกครั้ง ทว่าความหวาดกลัวครั้งก่อนในคุกกัดกินจนทำให้ความคิดนั้นตกไปในทันที จริงอยู่ถ้าครั้งนี้ได้ผลนรกบ้าๆ นี่จะจบลง ถึงจะโดนลดขั้นต่ำเตี้ยขนาดไหนก็ยังได้กลับไปเจอหน้าครอบครัว แต่ก็ไม่มีหลักประกันใดๆ ว่ามันจะสำเร็จ เขาแน่ใจว่าหลังจากนั้นสลีปคงไม่ปล่อยให้เจอกับแสงตะวันอีกหรืออาจตกเป็นทาสกามอารมณ์ไปชั่วชีวิต

 

สิ่งเดียวที่ทำได้ตอนนี้มีเพียงรอ....

 

รอการช่วยเหลือจากอีกฝั่งหนึ่ง

edit @ 14 Sep 2013 21:13:27 by rike

Comment

Comment:

Tweet

เค้ารออยู่น้า อย่าหายไปเลยยยย

#5 By momoka (58.9.137.176) on 2013-08-18 01:50

ง่าาาาาา ไวท์อย่าเพิ่งท้อนะลูก TT_TT...//อารมณ์ค้างเลย

#4 By Karatsu Onagami on 2013-08-04 23:19

โอ๋ สลีปเริ่มชอบไวท์(?)
ความSMของคู่นี้หายไปไหนหมด555
ขอให้ไวท์หนีไม่พ้น.. #ไม่ย์

#3 By sora on 2013-07-29 19:36

โธ่ น้องไวท์ สงสารนิดหน่อย แต่พอเห็นเฮียสลีปดีขึ้นมาบ้างก็อยากให้คู่ๆกันไปนะจ๊ะ

แอบอยากเห็นไวท์หนีกลับบ้านแล้วสลีปบุกไปสู่ขอถึงที่เลย  

รอตอนต่อจ้าcry cry cry cry cry cry   

#2 By Se.ChoU on 2013-07-29 13:42

เฮียสลีปเริ่มชอบไวท์แล้วใช่ม้าาา แหม่ๆ ทำเป็นซึนไปงั้นอ่ะ คนอ่านเค้ารู้ทันเฟ้ยย  แล้วนั่น!!! หนูไวท์คิดจะทำอะไรอีกลูก อย่าหนีเลยเหอะ อยู่สบายๆ(?) อย่างนี้ก็ดีแล้วน้าา //ไวท์ : ทรมานขนาดนี้เรียกสบายหรอฟะครับ - -  
ไรท์สู้ๆนะค้าบบบ อ่านตอนที่สลีปวัดไข้ไวท์แล้วเขินง่ะ ฮ่าๆๆ <<crazy- -
มาต่อไวๆเน้อออ แต่รอได้ นานแค่ไหนก็รอได้ แต่ละตอนฟิ๊นฟิน =//w\\=

#1 By Pleng (115.67.102.248) on 2013-07-28 22:16