[Fic Angry Bird] That Guy ::DragonXEagle PG13

posted on 10 Jan 2013 18:32 by therike directory Fiction

 

                THAT GUY… ด้วยรักและลำแข้ง

                 

                เสียงออดดังบอกหลังจากเวลาล่วงเลยจนหมดช่วงพักกลางวัน ทำให้อาจารย์ภายในห้องพักครูบางส่วนเริ่มจัดเอกสารเตรียมไปทำหน้าที่ของตนต่อ อุณหภูมิในหน้าหนาวทำให้อีเกิ้ลต้องเอามือข้างหนึ่งซุกกระเป๋ากางเกง ส่วนอีกข้างถือหนังสือกับไม้บรรทัดเหล็กยาวขับให้บุคลิกดูน่าเกรงขาม ทันทีที่เขาสาวเท้าออกจากห้องเพื่อเดินตามทางไปยังห้องเรียน เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ไล่หลังและก้าวอย่างสม่ำเสมอจนแทบจะเหยียบส้นรองเท้า ใบหน้าที่บึ่งตึงอยู่แล้วยิ่งหนักกว่าเก่าเมื่อเจ้าตัวตวัดสายตามองคนเดินตามซึ่งส่งยิ้มแป้นจนน่าถีบ 

                “ไม่มีสอนหรือไง”

“มีสิ แต่ขอส่งนายให้ถึงที่ก่อน”

“กลัวฉันโดนฉุดหรือไง”

“นายคิดว่าไงล่ะ”

ชายหนุ่มผมส้มต่อล้อต่อเถียงเสร็จก็ยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ให้นัยน์ตาสีสดใสสบกับนัยน์ตาขุ่นมัวสีน้ำตาลของคู่สนทนา อีเกิ้ลแสดงอาการรำคาญอย่างเปิดเผย เผื่อดราก้อนจะนึกเกรงใจบ้าง ถึงจะรู้อยู่แก่ใจว่าทำมาเป็นร้อยรอบมันไม่เคยได้ผล อีโก้ความหนาของหน้ามีมากจนน่าเหลือเชื่อ หมอนี่ตามติดเขาแจปานเงาตามตัวไปไหนไปกัน ชอบตั้งคำถามจุกจิกวกวน ไม่รู้ทำบาปไว้ตั้งแต่ชาติปางไหนพระเจ้าถึงส่งไอ้มังกรน่าไม่อายนี่มาเกาะเป็นปลิง เมื่อคิดถึงตรงนี้อีเกิ้ลก็กระเดาะลิ้นและหันไปพูดว่า

“ไปให้พ้น”

“เฮ้ ไม่เอาน่า”

ไม่รอให้เดินต่อ ดราก้อนยื่นมือมายึดข้อมืออีกฝ่ายไว้เหมือนฉากชายหนุ่มกำลังง้อแฟนสาว แต่เปลี่ยนเป็นอาจารย์หนุ่มสองคนแทน เรียกสายตานักเรียนที่เดินผ่านไปมากับเสียงซุบซิบได้เป็นอย่างดี

ใครๆ ก็รู้ว่าดราก้อนเป็นอาจารย์ลูกครึ่งสอนจีนที่ร้อนแรงจนแทบจะไหม้หัวใจของสาวๆ ค่อนโรงเรียนเพียงแค่ส่งยิ้มโชว์เขี้ยวสีขาวจั๊วะ ดวงตาสีส้มสดใสซุกซนอยู่ตลอดเวลาเมื่อมีสาวสวยเดินผ่านประกอบกับท่าทางเจ้าชู้กะล่อนเล็กๆ ในตัวยิ่งช่วยเพิ่มเสน่ห์แก่ชายคนนี้ ทว่าเรื่องทั้งหมดกลับตาลปัดเมื่อดราก้อนเริ่มค่อยๆ ตามติดอีเกิ้ลทีได้ชื่อว่าเฮี้ยบที่สุดในโรงเรียน ไม่รู้เพราะนึกสนุกอยากกวนโมโหหรือยังไง บางครั้งถึงขั้นลงไม้ลงมือไปวันต่อมาก็ยังตามมาไม่เลิก เริ่มตื้อขอที่อยู่กับอีเมลล์ บางครั้งแทบจะลากไปทานมื้อเย็นใต้แสงเทียนด้วยกันจนตอนนี้มีข่าวลือว่าทั้งสองคบหาดูใจกันแน่ๆ...

และแน่นอนว่ามันไม่จริง

อีเกิ้ลหันกลับมาด้วยความเหลืออด หมุนข้อมือตัวเองไปอีกด้านหนึ่งและทิ้งหนังสือในมืออีกข้างเพื่อใช้มันจับข้อมือที่พลิกหงายอยู่แล้วของตัวน่ารำคาญบิดพลิกเข้ามาอีกรอบแบบไอคิโดจนดราก้อนอ้าปากร้องแบบไม่มีเสียง ใบหน้าอวดดีบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บจนน้ำตาเล็ดในขณะที่สีหน้าของชายผมน้ำตาลเย็นเยียบเช่นเดิม

“แกถือดีอะไรมาจับฉันไอ้งูขี้เรื้อน”

“ยะ ยอมแล้วจ้าที่รัก!! ปล่อยก่อน! ปล่อยก่อนเถอะ!! แขนจะหักแล้ววว”

“ใครที่รักเอ็งวะ!?

ชายหนุ่มตวาดลั่นแล้วบิดแขนอีกฝ่ายเข้ามาอีก คราวนี้ดราก้อนกระโดดโหยงเต้นเร้าๆ แบบไม่อายใครแถมส่งเสียงร้องจนเกือบลั่นทางเดินโดยมีน้ำตาไหลพรากอาบแก้มเป็นสายเลือด

“อีเกิ้ลลล!! ขอร้องงง...!

“หา อะไรนะ... ฟังไม่เห็นรู้เรื่องเลย...” อีเกิ้ลแกล้งทำหูทวนลมก่อนจะบิดแขนดังกร๊อบ

“ว้าก! โอเคๆ! ผมจะไปสอนหนังสือแล้ว! ปล่อยสักทีเถอะคร๊าบบบ!!

ในที่สุดแขนนั่นก็เป็นอิสระ อาจารย์สอนจีนลูบแขนตัวเองป่อยๆ พลางเบ้ปากใส่คนที่กำลังเก็บหนังสือตัวเองจากพื้นหน้าตาเฉย จับนิดจับหน่อยก็ดัดแขนกันเลยเรอะ ใจร้ายสมเป็นนายชะมัด!

“เดี๋ยวอีเกิ้ล” ดราก้อนเรียก

 “อะไร?”

“ตกลงวันหยุดยาวนี่นายไม่คิดจะไปเที่ยวไหนจริงๆ เหรอ?”

อีเกิ้ลขมวดคิ้วใส่ วันหยุดยาวจะเริ่มขึ้นหลังจากพรุ่งนี้ไปเพื่อที่จะให้ทุกคนได้ปาร์ตี้สุดเหวี่ยง ไปเที่ยวตามที่ต่างๆ ทำอาหารมื้อใหญ่เพื่อรอรับญาติที่จะเดินทางมาเยี่ยม เข้าผับไปแดนซ์กระจายและเมาแอ๋อยู่ข้างทางรับปีใหม่ที่กำลังจะมาถึง แต่สำหรับอาจารย์หนุ่มยังโสดอายุเกือบ 30... ยังไงมันก็เหมือนวันธรรมดาทั่วไป

“ไม่คิด”

“ทำตัวขาดสีสันชะมัด!

“ไปสอนได้แล้ว”

ถึงจะโดนบ่นยังไงเขาก็ไม่มีทีท่าจะสนมันเท่าไหร่นัก อีเกิ้ลตัดบทโดยการเดินหนีเข้าห้องเรียนไป นักเรียนทั้งหมดเงียบโดยไม่ต้องปริปากใดๆ เช่นเคย การเรียนการสอนเริ่มขึ้นเช่นทุกวัน กระดานถูกเติมแต่งด้วยปลายปากกาสีน้ำเงินพร้อมคำอธิบาย ดราก