มโนราห์ YAOI] : ตอนที่ 4

posted on 29 Dec 2012 16:12 by therike directory Fiction

“ปล่อยเรานะ เราไม่อยากไปไหน เราจะกลับบ้าน วางเราลงเดี๋ยวนี้นะ ต้องการอะไรจากเราเหรอ ร่างกายเหรอ เราไม่นิยมบุรุษหรอกนะ ...อย่าทำอะไรเราเลย เรา.. เรา แค่... แง.......”

ร่างบางบนบ่าเริ่มร้องโยเยน้ำหูน้ำตาไหลพราก มโนราห์ที่ดิ้นขลุกขลักมาตลอดทางเริ่มอ่อนแรงและสิ้นหวังกับชะตาของตน ส่วนบุญฑริกได้แต่กัดฟันกรอดด้วยความรำคาญเนื่องจากต้องพยายามจับไม่ให้มโนราห์ดิ้นพรวดพราดจนร่วงหัวปักดินเสียก่อน บวกกับต้องทนฟังเสียงร้องงอแงมาเกือบทั้งวันจนตอนนี้หูชาไปเรียบร้อย แผ่นหลังกับคอมีรอยขีดข่วนจากเล็บยาวๆ กรีดไปมาปานไปฟัดกับเสือโคร่งมาหมาดๆ ยิ่งโดนเหงื่อก็รู้สึกแสบจนอยากกัดลิ้นตาย ผมกระจุกหนึ่งถูกทึ้งไปกำใหญ่น่ากลัวว่าจะหัวล้านก่อนวัย ทั้งหมดทั้งมวลโดนใครจัดการมาคงไม่ต้องสาธยาย...

“ปล่อยเราไปเถอะ”

“เงียบ!!!” เส้นความอดทนขาดผึง พรานบุญหันไปสบนัยน์ตาสีสดที่เรื่อนด้วยน้ำใสพลางกล่าวเสียงต่ำน่าเกรงขาม “ถ้าเจ้ายังทำตัวตุ้งติ้งไปมาอีก สาบานเลยว่าโดนข้าจับทำเมียก่อนถึงมือพระสุธนแน่”

คำขู่ได้ผล กินนรหนุ่มรูปงามหุบปากฉับดั่งใจแล้วยอมโดนหิ้วโตงเตงไปมาอยู่พักหนึ่งก่อนนึกอะไรขึ้นได้

“เดี๋ยวสิ ทำไมเราต้องกลัวเจ้าด้วย เจ้าก็แค่พรานสาบโคลนคนหนึ่งเท่านั้นเอง เจ้าต่างหากที่ต้องทำตามที่เราสั่ง!

มันจะอะไรนักหนาวะเนี่ย!?

บุญฑริกแหกปากในใจพลางหยุดเดินกะทันหัน หมดความอดทนกับนิสัยเหมือนเด็กเล็กเอาแต่ใจตนของอีกฝ่ายเสียเต็มประดา หากไม่จัดการสั่งสอนเสียให้หลาบจำคงไม่ยอมหยุดร่ายฝีปากเป็นแน่!

มโนราห์เห็นอีกฝ่ายหยุดเดินก็ผิดสังเกต แต่ไม่ทันทีจะเอ่ยถามตนก็ถูกโยนลงพื้นจนกระแทกดังตุบ! กินนรน้อยเบ้ปากด้วยความเจ็บ เนื้อกายที่ถูกชำระเสียผุดผ่องในสระโบกขรณีตอนนี้กลับหม่นหมองด้วยเศษใบไม้ใบหญ้า ดินและโคลนเหนียวเหนอะ แก้มใสสีหวานมีรอยขีดจากกิ่งไม้ที่โน้มตนลงมาเสียแนบใบหน้าระหว่างดิ้นบนบ่าของพราน เมื่อเงยหน้ามองก็พบว่าพรานบุญนั่งยองๆ อยู่ตรงหน้าไปห่างนักก็อ้าปากโวยวาย

“ทำอะไรน่ะเจ้าพรานสาบโคลน! เราเจ็บนะ!!

“ข้าชื่อบุญฑริก ต่อจากนี้ช่วยเรียกให้ถูกด้วย”

“ทำไมเราต้องเรียกล่ะ” มโนราห์สะบัดหน้าพรืดอย่างหยิ่งผยอง “เจ้าสั่งเราไม่ได้หรอก!

แน่นอนว่าเขาพยายามจะให้พรานโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงเป็นแน่ แต่ผลที่ได้กลับกัน บุญฑริกแสยะยิ้มชวนขนลุกวาบจนหนาวถึงกระดูกราวกับรอดูอะไรบางอย่างโดยทิ้งท้ายไว้เพียง...

“เดี๋ยวก็รู้”

พลัน พื้นที่นั่งอยู่ยุบยวบเพราะรับน้ำหนักไม่ไหว ส่งผลให้ร่างของมโนราห์จมลงบ่อโคลนที่ไม่แห้งดี โคลนสีเทาเหนียวหนืดท่วมเกือบครึ่งตัว ยิ่งพยายามตะเกียดตะกายก็มีแต่จะทำให้จมลึกลงไปอีก สีหน้าอวดดีเมื่อครู่ซีดฝืดและเปรอะโคลน มือเล็กพยายามความขอบบ่อไว้ด้วยความตื่นตระหนก โคลนข้นแหลกเหลวจนเหมือนน้ำ หากขยับมากกว่านี้อาจจมจนมิดศีษระได้ ขณะเดียวกันบนขอบสระพรานบุญเท้าคางมองร่างเสน่หาพยายามขึ้นจากบ่ออย่างทุลักทุเล บางทียืนขึ้นมาได้ก็โดนดูดจนล้มหน้าทิ่มลงไปอีกรอบจนโคลนรสฝาดเข้าปากเสียคำโตจนพรานหัวเราะหึๆ ระคนเห็นใจ

กินนรตัวนี้เป็นดั่งนกเลี้ยงที่ไม่เคยออกจากกรง

“เย็นสบายดีไหม?”

“เจ้ายังจะถามเราอีกเหรอ! ช่วยเราขึ้นไปเดี๋ยวนี้นะ!

มโนราห์หน้าแดงจัดด้วยความโกรธ อยากจะขึ้นไปตะกุยหลังพรานอีกสักรอบให้เลือดอาบ แต่ทว่าต้องเอาเรื่องแก้แค้นไว้ก่อนเพราะตัวเองยังไม่สามารถช่วยตัวเองให้พ้นจากบ่อเลย เด็กหนุ่มสูดหายใจเข้าลึกและฮึดกระโดดปีนขึ้นอีกครั้ง ทว่าด้วยความเลื่อนของโคลนจึงทำให้ร่างอรชรหงายหลังตกลงไปอีกครั้งโดยมีเสียงหัวเราะร่าของพรานบุญประกอบให้เจ็บใจเล่น

โคลนส่วนหนึ่งกระเด็นใส่หน้าเต็มๆ มโนราห์คายดินในปากออกด้วยความพะอืดพะอมและพบว่าพื้นที่ตนนั่งเริ่มยุบลงจนถึงอก หากขยับอีกเพียงนิดเดียวคงจมมิดศีษระแน่ แถมตอนนี้มโนราห์เองก็ไม่สามารถไปไหนได้เพราะโคลนหนืดเหนียวดูดขาจนดึงไม่ขึ้น

มีใครเขาจมโคลนตายบ้าง?... สงสัยจะเป็นเราคนแรก!

“ถ้าเจ้ารับปากว่าจะไม่ดื้อ ข้าจะช่วยขึ้นมา”

พรานบุญยื่นข้อเสนอเมื่อให้ว่าอีกฝ่ายท่าจะไปไม่รอด ถ้าปล่อยให้ตายอยู่ตรงนี้คงไม่ได้เอาไปถวายแก่พระสุทนแน่ มโนราห์เมื่อฟังจบก็ขมวดคิ้วยุ่งเหมือนเด็กน้อยยามโดนผู้ใหญ่ตักเตือน

“อย่าทำเหมือนข้าเป็น!!...”

ไม่ทันได้ว่ากล่าวอะไร ร่างบางก็รู้สึกถึงโคลนที่เริ่มยุบลงอีกครั้ง และดูเหมือนจะยิ่งลงไปอีกเรื่อยๆ ทำเอาดวงใจหล่นตุบไปอยู่ตาตุ่ม ดวงตาสีน้ำตาลมองตนเองสลับกับใบหน้าเยาะเย้ยของพรานอย่างขัดใจ จะร้องขอให้ช่วยก็เสียศักดิ์ จะปล่อยนิ่งก็จม โคลนเหลวชืดก็ไม่รอเวลาให้ไตร่ตรองมากนัก

สำหรับกินนรหนุ่มผู้ไม่เคยยอมใครกระทั่งพระบิดาช่างยากเย็นเสียหรือเกิน!

มโนราห์กัดฟันกรอด ทันทีที่โคลนเริ่มยุบอีกครั้งก็เปล่งเสียงใสออกมา

“ก็ได้! เราจะไม่ดื้อ! ช่วยเอาเราขึ้นไปที!!

พรานบุญยิ้มอย่างผู้กำชัยเมื่อเห็นฝ่ามือเล็กยื่นมาหา เขาเอื้อมไปจับข้อมือบางทั้งสองข้างแล้วออกแรงดึง ให้มโนราห์ขืนตัวลุกขึ้นแล้วสอดมือเข้าไปใต้รักแร้และยกออกจากบ่อโคลนได้สำเร็จในที่สุด

พรานบุญก้มมองใบหน้าแดงก่ำเปรอะโคลนพลางหยิบเอากระติกออกมาจากย่าม คางเล็กๆ สั่นเทิ้มจนน่ากังวลเมื่อฝ่ามือหนาเลื่อนปัดเอาเศษดินออกแล้วเอาน้ำล้างหน้าให้ ก้มหน้าต่ำลงแสดงท่าทีเง้างอนจนชายร่างกำยำยื่นมือไปบีบจมูกเบาๆ กั้นเสียงสะอึกสะอื้นไว้

“ไม่ต้องร้อง... เดินไหวไหม?”

มโนราห์ส่ายหน้า

“งั้นมานี่”

พรานบุญสะพายย่ามแล้วย่อตัวลง ร่างบางเหมือนจะลังเลเล็กน้อยแต่ก็ยอมปีนขึ้นไปขี่หลัง เขาไม่อยากออกแรงแล้วหลังจากประมือกับโคลนหฤโหดมาหมาดๆ เลยได้แต่แปลงร่างเป็นแมวเชื่องให้พรานอุ้มพากลับกระท่อมโดยไม่ปริปากพูดอะไร



edit @ 23 Jul 2013 21:33:23 by rike

Comment

Comment:

Tweet