[Fic Angry Bird] Bloody love ; 1

posted on 21 Apr 2012 12:39 by therike directory Fiction, Cartoon

 

“ฮึก.. อะ อ๊า…อ”

“ไม่เป็นไรนะเด็กดี”

น้ำเสียงนุ่มปลอบประโลมเบาๆ ข้างใบหูจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของอีกฝ่าย ร่างสูงก้มลงจูบท้ายทอยคนในอ้อมกอดอย่างแผ่วเบา ไวท์สะดุ้งเล็กน้อย ขอบตาสวยช้ำเพราะร้องไห้หนัก กายนวลละเอียดมีร่องรอยกลีบกุหลาบทั่วตั้งแต่เรียวขางามจรดคอระหงส์ ฝ่ามือหนาลูบร่างกายตรงหน้าอย่างหลงไหลราวกับถูกมนต์สะกด เสียงครางที่เล็ดลอดจากริมฝีปากสีชมพูที่ขบแน่นจนเลือดซิบช่างไพเราะยิ่งนัก..

หัวหน้าทหารหมูแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์

เหยื่อครั้งนี้ถูกใจเขาจริงๆ…

เมื่อ 5 ชั่วโมงที่แล้ว

ปราสาทใหญ่โตของราชาหมูตั้งเด่นตะหง่านอยู่ปานจะสูงเทียบถึงสวรรค์ ทหารหลายนายเดินคุมเชิงที่ประตูใหญ่และรอบปราสาทอย่างขมักเขม่น จะมีก็แต่ส่วนหย่อมส่วนพระองค์ของราชาหมูที่ไม่อนุญาตให้ใครหน้าไหนย้ำกลายเข้าไป

แกร๊ก…

เสียงแหวกพุ่มไม้ดังเบาๆ ในสวยสีเขียว ผู้บุกรุกเคลื่อนไหวลัดเลาะไปมาอย่างรวดเร็วและชำนาญ ไม่กี่นาทีก็สามารถเข้าไปในประตูห้องคุกใต้ดิน

เด็กหนุ่มเรือนผมสีขาวถอนหายใจเบาๆ คิดถูกจริงๆ ที่เลือกทางนี้เข้ามาขโมยไข่กลับไป ‘ไวท์’ ก้าวตามบันไดหินชันลงมา ห้องใต้ดินซึ่งส่วนใหญ่ไว้เก็บของและขังนักโทษมืดสลัว มีคบไฟตั้งเป็นระยะค่อยส่องแสงให้เห็นทาง ระหว่างเดินฝุ่นจะคลุ้งตามหลังตลอดเวลาจนขากางเกงของเขาเลอะไปหมด

“ฮ้าว… ง่วงจริงโว้ย!!”

เสียงตะโกนดังลั่นทางเดินทำให้ไวท์รีบหาที่หลบซ่อน

เขาย่องไปหลบแถวกล่องไม้ที่วางต่อกันสูงเกือบถึงเพดาน พยายามหายใจให้เบาที่สุด ไวท์ชะเง้อหน้าออกไปเพียงเล็กน้อยพอให้เห็นสถานการณ์

ตึก ตึก ตึก..

“ลูกพี่จะแอบงีบอีกสินะขรั๊บ”

“ถ้าราชาจับได้อีกคราวนี้คนซวยมันพวกกระผ๋มนะลวกเพี่ย”

เสียงเท้าย้ำมากกว่าหนึ่งคู่ทำเอาเด็กหนุ่มใจคอไม่ดี ถึงแม้หลังสวนจะไม่มีใครคุมก็จริง แต่ในคุกใต้ดินนี่ทหารก็ยังเดินตรวจตราอย่างเข้มงวด สมกับเป็นทหารราชาหมูขี้ขโมยนั่น ที่ทางเดินแยกปรากฏร่างของทหารสามนาย แต่มีคนหนึ่งที่ประดับยศไม่เหมือนผู้อื่น ทั้งยังดูมีภูมิฐานมาดวางอำนาจ ดวงตาสีมรกตปรือเล็กน้อยเหมือนง่วงนอน ใบหน้าจัดอยู่ในระดับที่ดีมากอย่างกับนายแบบนิตยาสาร ท่วงท่าสง่างามราวกับราชสีห์น่าเกรงขามสะกดสายตาของไวท์ได้ทันทีที่จ้องมอง

ขวับ!

ดวงตาคมกริบตวัดมองมาที่ที่ไวท์ซ่อนตัวอยู่ เด็กหนุ่มรีบก้มหัวกลับทันที ใจเต้นกระส่ำไม่เป็นจังหวะ ขอให้หมอนั่นมองไม่เห็นด้วยเถอะ!… รีบเดินไปเลยยิ่งดี

“มีอะไรอะลวกเพี่ย”

“นั่นสิหยุดเดินทำไม”

“เห็นแมลงวันน่ะ”

หัวหน้าทหารหมูยักไหล่อย่างไม่แยแสและก้าวไปข้างหน้าต่อ ลูกน้องทั้งสองมองหน้ากันอย่างงงงวยแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อให้มากความ

ไวท์ถอนหายใจอย่างโล่งอกมือเสียงฝีเท้าทั้งสามเงียบไป ทว่าไม่ทันที่เขาจะเริ่มออกตามหาไข่ที่ถูกขโมยไปนั้นเอง รองเท้าบู๊ทหนังแท้ของใครบางคนเตะเอากล่องที่ซ้อนกันสูงลิ่วร่วงลงมาอย่างไม่ใยดี เด็กหนุ่มใจหายวาบ รีบยกมือป้องกันหัวตัวเองไว้กลัวว่ากล่องจะหล่นใส่ตนเอง เสียงดังโครมครามเรียกทหารที่คุมอยู่กรูกันมาโดยไม่ได้นัดหมาย

ฝ่ายผู้บุกรุกรับรู้ถึงความเลวร้ายที่กำลังมาเยือนเมื่อสบกับเจ้าของดวงตาสีเขียวปลือที่บัดนี้ฉายแววราวกับนายพรายได้เหยื่อ

ปึก!!

“โอ๊ย!”

พอเห็นว่าลูกนกกำลังจะบินหนี หัวหน้าเหล่าทหารหมูก็จัดการเหยียบที่ท่อนแขนอีกฝ่ายอย่างไร้ความปราณีปราสัย บดขยี้แรงๆ จนอีกฝ่ายมีสีหน้าเหยเก ปลายหอกแหลมจ่อที่คอของไวท์ห่างเพียงไม่กี่เซนก็สามารถปลิดลมหายใจได้ไม่ยากเย็น หยดเหงื่อพรายเกาะใบหน้าหวานที่ตอนนี้ซีดเผือด เพราะเขาสะเพร่าเองแท้ๆ!

“เอามันไปให้ราชาตัดสินโทษแล้วกัน แก! ไปถวายรายงานก่อนฉันเอานกน้อยขึ้นไป แกสองตัว! มัดให้แน่นอย่าให้บินหนีไปไหน แล้วก็พวกแกที่เหลือ! ไปทำงานตามปกติ …ยืนบื้ออีก ไป๊!!!”

ชายหนุ่มผู้มีอำนาจสูงสุดชี้นิ้วสั่งปาวๆ ไวท์ถูกมัดข้อมือจนแน่นเปรี๊ยะและมีทหารสองนายเดินคุมขนาบซ้ายขวา ตรงหน้าคือหัวหน้าทหารหมูที่อ้าปากกว้างหาวหวอดไม่เกรงใจใคร ดวงตาคมกริบแอบเหลือบมองเหยื่อที่จับได้พร้อมลอบยิ้ม พินิจดูหน้าตาก็ไม่ได้ขี้ริ้วแต่ตรงข้ามคือจัดว่าน่าฟัดใช่ย่อย แก้มสองข้างมีจุดสีเหลืองอ่อนเป็นเอกลักษณ์ ผมที่ยื่นออกมาเป็นสีดำตัดกับเรือนผมสีขาวเป็นอย่างดี ดวงตาสวยช่วยขับให้อีกฝ่ายดูน่าหลงไหลยิ่งกว่าดอกไม้งามทั้งหมดทั้งมวล

ไวท์เงยหน้าเล็กน้อยแต่พอเจอสายตาโลมเลียของคนตรงหน้าถึงกับหลุบตาลงแทบไม่ทัน ท่าทีแบบนั้นยิ่งทำให้หัวใจหัวหน้าหมูเต้นแรง

‘น่ากิน’

“หึ! เจ้าน่ะเหรอเจ้านกอวดดีที่จะมาขโมยไข่กลับ”

น้ำเสียงเย้ยหยั่นของราชาหมูตัวดีดังลั่นท้องพระโรงเงียบกริบ ไวท์ถูกจับให้นั่งคุกเข่าหน้าคนที่อยู่บนบัลลังค์ เจ้าตัวได้แต่ก้มหน้าเงียบๆ ด้วยความเจ็บใจพลางนึกถึงโทษที่ตนจะได้รับต่อจากนี้

“แต่ว่านะ วันนี้เราไม่ว่างขนาดมานั่งสำเร็จโทษเจ้าหรอก เราจะมอบหน้าที่ทรมาณแกให้กับ ‘สลีปปี้’ แทน”

คำท้ายทำให้ไวท์ผงกหัวขึ้นไม่รู้ตัว

“ปัดโธ่ กระหม่อมบอกแล้วไงว่าอย่าเรียกแบบนั้น”

เจ้าของดวงตาปลือเบ้ปากอย่างไม่พอใจ ส่วนเด็กหนุ่มผมขาวได้แต่กลืนน้ำลายรับชะตากรรม ถึงทหารนายนี้จะมีหน้าตาหล่อเหลาก็จริงแต่การที่โดนเหยียบแขนเต็มๆ เมื่อครู่ทำให้ไวท์ลืมภาพหนุ่มรูปงามไปทันที แววตาของหมอนั่นที่มองมาเย็นยะเยือกจนเขาสั่น ยิ่งตอนที่ย่ำลงมาที่ท่อนแขนดวงตานั้นยิ่งเบิกกว้างด้วยความสนุกสนาน แล้วยังสายตาที่มองมาตอนเดินมาที่ท้องพระโรง

ไม่น่าไว้ใจ…

“เอ้า! แยกย้าย วันนี้ราชาจะเข้านอนแต่หัวค่ำ!”

พระราชาปิดการสำเร็จโทษเอากลางอากาศแล้วเดินไม่รู้ร้อนรู้หนาวเข้าห้องไป ทหารแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตน ส่วนอีกสองที่คุมไวท์มาที่ท้องพระโรงทำท่าจะเข้ามาดึงให้ลุกขึ้นแต่อีกหัวหน้าห้ามไว้ก่อน

“ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันจัดการเอง”

ทั้งสองหันมาสบตากันแว้บหนึ่งำร้อมทำหน้าเหมือนรู้อะไรบางอย่ง

“งั้นพวกผมไปล่ะครับ”

“ลวกเพี่ยก็อย่าเอาถึงตายนะขรั๊บ ไม่งั้นแย่เลย”

คำพูดทีเล่นทีจริงของทหารนายนั้นทำเอาเด็กหนุ่มเสียวสันหลังวาบทันที

“อายุเท่าไหร่”

“…23”

“ชื่อ”

“หา?”

“นายชื่ออะไร”

นายทหารหนุ่มเอ่ยถามขณะจับเชือกดึงอีกฝ่ายให้เดินตามเข้ามาในห้องนอนตัวเอง คนถูกมัดลังเลที่จะตอบอยู่พักหนึ่งก่อนจะพูดว่า

“ไวท์”

“เหรอ”

กริ๊ก

สิ้นเสียงล๊อคประตู สลีปก้าวเท้าเข้ามาสำรวจอีกฝ่ายตั้งแต่เรือนผมจรดปลายเท้า  พลางเอื้อมมือไปจับเส้นผมพินิจดูเล็กน้อย สีเงินเงาสวยเป็นกระกายเหมือนเพรชหายากนั่นส่องสะท้อนนัยน์ตาสีมรกตครู่หนึ่ง

“ชื่อโหลชะมัด”

เหมือนโดนค้อนทุบหัว ไวท์กระตุกคิ้วเข้าหากันพร้อมกับเถียงในใจว่า ‘อย่างนายมีสิทธิ์พูดด้วยหรือไง’

ไวท์เดินถอยออกห่างจากมือหนาเล็กน้อยเพื่อให้อีกฝ่ายเลิกจับผมเขาเล่นเสียทีพลางเลื่อนสายตามองห้องที่ตนอยู่ กระจกบานใหญ่ถึงเพดานให้แสงสว่างแก่ห้องเป็นอย่างดีและอาจเป็นทางหนีอีกทางให้เขา ตู้เสื้อผ้าไม้สลักสีน้ำตาลตั้งอยู่ใกล้ประตู ถัดไปด้านหลังเขาคือเตียงใหญ่สีครีมให้ควมรู้สึกนุ่มน่านอน

ไม่สิ  ประเด็นคือพาเรามาทำไมต่างหาก แล้วนี่… 

“จะจ้องไปถึงไหนน่ะ”

เด็กหนุ่มหันขวับเมื่อรู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองเขาไม่กระพริบ ขณะเดียวกันสลีปขยับยกมุมปากเล็กน้อยกับท่าทางน่ารักที่สำรวจมองนั่นนี่เหมือนเด็กน้อยๆ ยิ่งหันมาเบ้ปากแล้ว มันยิ่งน่ากัดให้หายหมันเขี้ยวนัก

“โอเค ไวท์”

สลีปสาวเท้าเข้าใกล้ร่างบางพลางเลื่อนมือตรงเข็มขัดของตน หยิบบางสิ่งออกมา ไวท์ที่เริ่มเห็นท่าไม่ดีได้แต่ถอยหลังตามก้าวของอีกฝ่ายทีละก้าว… ทีละก้าว… กระทั่งชนกับเตียง เขาเกือบล้มลงไปนอนแล้วถ้าไม่พยุงตัวเสียก่อน รู้ตัวอีกทีใบหน้าคมคายกลับเลื่อนเข้ามาจนรับรู้ถึงลมหายใจร้อนผ่าว ถึงตรงนี้ไวท์เริ่มรู้สึกว่าเหงื่อผุดขึ้นบนใบหน้า แถมดวงตาที่เหมือนจะเจาะลึกเข้าไปในร่างเขาทำให้ไม่อาจสบตาได้ แต่ทันทีที่สายตาเลื่อนต่ำลง

ในมือของหมอนั่น…

แส้…

!!!

ไวท์เบิกตากว้างทันทีที่เห็นมัน เขาเงยหน้าขึ้นมองสีหน้าอีกฝ่ายซึ่งเป็นไปตามคาด สลีปยิ้มกริ่มเหมือนรู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ พลัน! มือหนาจับคอเสื้ออีกฝ่ายกดลงกับเตียงดังตุบ

“จะทำอะ…!”

“ชู่ว…”

ปลายแส้เรียวเงาทาบที่ริมฝีปากอีกฝ่ายพร้อมส่งเสียงเบาๆ เหมือนห้ามเด็กน้อย

“ถ้าเสียงดังฉันหวดจริงๆ นะไอ้หนู”

ไวท์ขมวดคิ้วเข้าหากันกับคำว่า ‘ไอ้หนู’ ด้านหลัง

“ฉันแก่กว่านาย ข้องใจไหม?”

สลีปเลื่อนตัวเข้าใกล้มากขึ้น เสี้ยววินาทีริมฝีปากอุ่นประกบจูบ ทุกอย่างเหมือนถูกหยุดเวลาไว้ ไวท์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ในสมองว่างเปล่าขาวโพลน เขาเกือบหน้ามืดเป็นลมตรงนั้นถ้าหากอีกฝ่ายไม่กดจูมลงมารุนแรงอีกครั้ง กลีบปากสวยเม้มแน่นเมื่อรับรู้ถึงปลายลิ้นร้อนที่พยายามลุกล้ำเข้ามา มือเรียวออกแรงดันอกแกร่งให้ออกห่างแต่ไม่เป็นผล สลีปเห็นการขัดขืนตรงหน้าก็อมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะบดเบียดริมฝีปากรุนแรงมากยิ่งขึ้น ยิ่งเพิ่มความหวาดกลัวยิ่งขึ้นไปอีก ไวท์เริ่มดิ้นไปมาเพื่อผลักไสสัมผัสที่เขาไม่ต้องการ

ทันทีที่สลีปผละออกนั้นเอง มือเรียวก็ฟาดใส่ใบหน้าหล่อเหลาเข้าเต็มๆ

เพี๊ยะ!!

แรงตบส่งเสียงดังจนน่ากลัวว่าเขาอาจตบอีกฝ่ายแรงเกินไป ใบหน้าของนายทหารหันไปอีกทางพร้อมแก้มซ้ายที่มีรอยมือสีแดงแจ๋ เมื่อตั้งสติได้ไวท์ก็รีบผุดลุกขึ้นเพื่อลงจากเตียง ไม่ทันที่ขาข้างหนึ่งจะแตะพื้นห้อง เรือนผมสีเงินก็ถูกกระชากกลับไปด้านหลังอย่างแรงจนร่างบางร้องลั่นด้วยความเจ็บ ในที่สุดเขาก็ลงมานอนอยู่ที่เดิมอย่างเสียไม่ได้

นัยน์ตาสีมรกตฉายแวววาบน่ากลัวราวกับปิศาจทันทีที่สบตา ไวท์ชะงักกึกทันทีราวกับถูกสาป ความหวาดกลัวแล่นเข้าสู่ขั้วหัวใจ เขาได้ยินเสียงกัดฟันกรอด ฝ่ามือหน้ายังคงจิกกลุ่มผมของเขาอยู่และเริ่มจิกแรงมากขึ้นเรื่อยๆ จนใบหน้าสวยเหยเก นั่นเป็นสัญญาณว่าอีกฝ่ายฟิวขาดอย่างสมบูรณ์แบบ

“แกต้องโดนสั่งสอนสักสิบแผลก่อนสินะ…”

เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของไวท์ดังลั่น ร่างบางเริ่มดิ้นหนีอีกครั้งด้วยความหวาดกลัว พยายามสะบัดจนฝ่ามือหนาคลายจากเรือนผมของตัวเอง ทันทีที่หันหลังวิ่งหนี แส้สีเงาแหวดอากาศมาฟาดใส่ที่หลังจนเจ้าตัวล้มลง สลีปย่างสามขุมเข้ามาใกล้พร้อมรอยยิ้มเหยียดบนใบหน้า ไวท์ขดตัวกับพื้น ตัวสั่นกึกๆ น้ำตาอาบแก้มด้วยความเจ็บ

“ไม่ ไม่เอา”

ไวท์ร้องไห้ขณะที่อีกฝ่ายจับข้อเท้าของเขาและดึงเข้าไปใกล้เพื่อดูชัดๆ ให้เห็นกับตา

นัยน์ตาสีเงินแดงก่ำเอ่อล้นด้วยน้ำใสๆ ริมฝีปากบางสั่นเทาพอๆ กับร่างกาย ไวท์สบตากับอีกฝ่ายราวกับขอร้อง นายทหารส่งเสียง ‘เหอะ’ ในลำคอแล้วปล่อยมือจากกลุ่มผมในที่สุด กระชากกางเกงทั้งชั้นในและนอกออกรวดเดียว เรียวขางามหุบเข้าหากันด้วยความกลัวพร้อมเอามือที่ยังถูกพันธนาการปกปิดส่วนน่าอายเอาไว้ แก้มที่มีจุดสีเหลืองร้อนผ่าว สายตาของเขาเลื่อนต่ำลงเรื่อยๆ จนหยุดอยู่ที่ส่วนอ่อนไหวเบื้องล่าง

ปากเรียวขยับยิ้มก่อนจะกระชากเรียวขาสวยพาดบ่าตนเอง ก้มลงปรนเปรอส่วนอ่อนไหวโดยไม่สนเสียงท้วงของอีกฝ่าย เมื่อถูกปรนเปรอไวท์ขบกรามแน่นจนนูนออก ความรู้สึกอึดอัดพรั่งพรูมากขึ้นจนแทบระเบิด ทุกสัมผัสรุมเร้าจนร่างกายร้อนระอุ สัมผัสหยาบกร้านของลิ้นสากไล้จาบจ้วงดูดกลืนจนปลายเท้าจิกเกร็ง ใบหน้าของไวท์แดงก่ำหนักขึ้นจนเหมือนโดนพิษไข้

“อึ.. อือ..อะ…. ฮ..”

มือหนาลูบขาอ่อนเบาๆ ผละออกจากส่วนอ่อนไหวที่ใกล้เสร็จแล้วเชยคางมนขึ้นพร้อมประทับจูบบนริมฝีปากบาง สอดลิ้นสำรวจโพลงปากเล็กตวัดเกี่ยวหาความหวานฉ่ำอย่างซุกซน ลิ้มรสละมุนจากปลายลิ้นชื้นไม่รู้เบื่อ เบียดเสียดร่างกายของตนเข้าไปหาร่างบางที่สั่นสะท้าน

“ฮึก!?”

ไวท์ร้องออกมาเบาๆ เมื่อนิ้วเรียวสอดสำรวจช่องทางหวานที่ยังไม่เคยผ่านใครมาก่อน ขยับแทรกลึกเข้าไปอย่างไม่สนใจว่าอีกคนด้านล่างจะเป็นอย่างไร ก่อนจะเพิ่มความอึดอัดจากหนึ่งเป็นสองและสอดลึกเข้าไปอีก ริมฝีปากบางเม้มแน่นจนเลือดซิบเพื่อระบายความเจ็บปวดที่ได้รับ ช่องทางบริสุทธิ์ที่กระตุกรัดนิ้วของสลีปปี้เป็นระยะทำเอาดวงตาสีมรกตลุกวาว แทบจะรอเข้าไปในกายสีนวลไม่ไหว แต่ร่างบางยังคงส่งเสียงอู้อี้ในลำคอไม่ยอมหยุด ไม่กล้าจะหนีอีกครั้งเพราะคราวนี้อาจโดนฆ่าคาตรงนี้ก็ได้ สลีปถอนนิ้วออกและช้อนร่างข้างใต้วางบนเตียงกว้างพร้อมขึ้นคร่อม จับอีกฝ่ายนอนคว่ำคว้ากระชากเสื้อออกเพื่อดูบาดแผลบนแผ่นหลังนวล

ทว่ามือที่ถูกพันธนาของไวท์ทำให้ถอดเสื้อไม่ได้ ร่างโปร่งจึงเลื่อนมือไปหยิบมีดคมกริบกรีดเนื้อผ้าตรงแขนเสื้อออก เมื่อเสร็จจึงกระชากมันออกจากเจ้าของ พอเห็นมีดไวท์เบิกจากว้างด้วยความหวาดกลัวเป็ยสองเท่า ตะเกียกตะกายหนีจนผ้าปูยับยู่ยี่แต่สลีปทำเพียงจับคอเสื้ออีกฝ้ายแล้วเลื่อนท่อนขาทับพร้อมทิ้งน้ำหนักลงบนร่างอีกฝ่าย เสียงกรีดผ้าดังขึ้นพร้อมกับเสื้อที่กลายเป็นแค่เศษผ้าในพริบตา

แผ่นหลังนวลละเอียดมีรอยแดงเป็นทางยาวตั้งแต่ช่วงหัวไหล่ขวาลงไปถึงเอวซ้าย น่าเสียดายที่ไม่มีเลือดไหลซิบออกมาร่างสูงไล้มือตามแผลพลางกดย้ำแรงจนเจ้าของเรือนผมสีเงินสะดุ้งเฮือกและรีบหันตะแคงยกมือกันไม่ให้อีกฝ่ายเลียแผลอีก

“โฮ่ว.. ผิวสวยชะมัด”

ปลายมีดวาวกระทบแสงไล้ตามผิวหน้ามนช้าๆ ทำให้อีกฝ่ายยืดตัวเกร็งด้วยกลัวว่าจะถูกบาดเอาได้

“ฉันสักอะไรน่ารักๆ ให้ไหม”

“!! มะ… อย่านะ!”

ฉึก

ทันทีที่ปลายมีดกดลงบนอกซ้าย แม้ไม่ลึกถึงตายแต่สร้างความเจ็บปวดให้ไม่น้อย ไวท์สะบัดตัวออกพลางดิ้นพลากเพื่อให้หลุดหนีอย่างสิ้นหวัง ความกลัวกลืนกินทั้งร่าง เขากลัวผู้ชายคนนี้ กลัวแววตาสีมรกตนั่น กลัวฝ่ามือใหญ่ที่เลื่อนเข้ามายึดข้อมือให้อยู่เหนือศีษระ กลัวความมืดที่โอบล้อมรอบกาย กลัวคมมีดที่อาจฆ่าเขาตอนนี้ได้ถ้าเขาขัดขืน

ไวท์เริ่มร้องไห้อีกครั้ง

“มะ ไม่..! ไม่เอา ฉันกลัว ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!!”

“ไม่ต้องกลัว..”

คมมีดทาบทามลงบนอกที่สั่นกระเพื่อม ใบหน้าคมคายเลื่อนเข้าใกล้และพรมจูบซับน้ำตารสเค็ม ลากลิ้นไล้กลีบปากสวยเบาๆ ทำให้ร่างบางเผลอเงยหน้าสบนัยน์สีมรกต รอยเหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์มองสีหน้าทรมาณของเหยื่ออย่างสนุกสนาน ในใจเต้นโครมครามแทบคลั่งตาย ยิ่งรู้ว่าหมอนี่ไม่เคยผ่านใครมายิ่งตื่นเต้นเข้าไปใหญ่ สลีปเลื่อนกระซิบขบใบเล็กเบาๆ

“นี่ยังไม่ถึงครึ่งที่นายควรกลัวด้วยซ้ำไป”

 

 

 

 

 

 

 


 

edit @ 9 Feb 2014 20:47:21 by rike

edit @ 9 Feb 2014 20:51:24 by rike

edit @ 20 Jul 2014 22:55:22 by rike

Comment

Comment:

Tweet

จิ้นระเบิดเรยอ่ะ >..<

#9 By newloly (103.7.57.18|192.168.1.182, 203.172.221.244) on 2013-02-05 09:32

อ๊ากกก ชอบมากเลย
อ่านแล้วฟินมากก
ชอบคาแรกเตอร์แบบสลิปปี้
ดูง่วงๆ แต่อีกด้านนึงก็sad smile 555

#8 By momo (103.7.57.18|58.9.48.33) on 2013-01-18 12:19

แอร๊ยยยยย ย
ตอนแรกก็รีไรท์ใหม่ด้วยอ่ออ
ทำไมมันโฮกกกกกเยี่ยงนี้ ><///
รู้สึก SM กว่าเดิม 555 5
แต่สะใจจ ชอบบบบบบบบ

#7 By Fenze (103.7.57.18|115.87.254.21) on 2012-10-10 18:27

แอร๊ยส์ ไรต์รีเสร็จได้เด็ดมั่ก.-...-
เอา SM อีกๆๆ

#6 By MEMORY (103.7.57.18|180.183.114.117) on 2012-10-02 12:34

กรี๊สสสส ฟินอ่าาาา ชอบมากเรยค่า แต่งใหม่ก็ยังฟินเหมือนเดิมจะรออ่านต่อนะค่า ชอบมากเรย

#5 By lazytime7 on 2012-09-29 12:17

โฮกมากฮร่ะ =.,=
ฟืดฟาดดดดดดดดดดดดด

#4 By Mayme' (103.7.57.18|192.168.10.111, 115.87.124.180) on 2012-09-29 01:55

กรี๊ดดดดดดด
เตรียมทิชชู่ไว้ซับเลือดแล้วว

#3 By Fenze (103.7.57.18|58.8.196.201) on 2012-09-16 18:05

กำ  รู้อนาคตแล้ว...

#2 By Nafkung on 2012-09-02 21:22

>,,< อุกรี๊ดๆๆๆๆ
เราจิ้นไปถึงไหนถึงนั่นเลยอ่ะ ......!!!!
First \^O^/

#1 By Karatsu Onagami on 2012-07-28 21:46