ณ คฤหาสน์แห่งหนึ่ง
 
 
บทเพลงคลาสสิคถูกบรรเลงโดยวงดนตรี เหล่าขุนนางชนชั้นสูงจับคู่เต้นรำบนฟรอ ดวงไฟสีส้มอ่อนทอแสงสวยงามสะท้อนเครื่องเพชรราคาแพงกระเป๋าฉีก ด้านนอกมีรถคันหรูจอดเรียงกันเป็นทางยาว
 
 
"ฮ้าว~"
 
 
ท่ามกลางบรรยากาศแสนคลาสสิค มีชายผู้หนึ่งยืนอ้าปากหาวหวอดแบบไม่แคร์สื่ออยู่มุมห้อง เรือนผมสีน้ำตาลซอยยุ่งดูเป็นหนุ่มเซอร์ๆ จุดเด่นคือกลุ่มผมสีเงินเป็นเอกลักษณ์เรียกความสนใจของแขกในงานได้เป็นอย่างดี หญิงสาวหลาานางแกล้งเดินเข้าไปเฉียดใกล้ๆ แต่กลับถูกดวงตาสีทับทิมจ้องเขม็งกลับมาจนหลบตาแทบไม่ทัน บางรายทำทีเข้ามาคุยจริตจะก้าน ผลคือโดนเขาขู่แยกเขี้ยวขาวๆ ใส่พร้อมถลึงตาจนร้องโฮออกไป
 
'อคิน' ถอนหายใจแรงๆ ด้วยความเบื่อหน่าย
 
วันนี้เขากับ 'แคปเปอร์' ผู้เป็นคู่หูถูกจ้างมาเฝ้าดูแลสถานการณ์ของคฤหาสน์ตระกูลดัง และรับหน้าที่ปกป้องลูกสาวของนายจ้าง เหตุเพราะสองวันก่อนหล่อนถูกโจมตีที่โรงเรียน ในงานที่มีแต่พวกไฮโซเจ้าสำอางทั้งหลาย กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกขึ้นจมูกทำเอาเขาจามไปหลายรอบ เสื้อสูทรัดเปรี๊ยะจนจะแปลงร่างเป็นแหนม ถึงในงานจะเปิดแอร์เย็นฉ่ำขนาดในแต่ไม่ได้ช่วยให้เหงื่อหยุดไหลสักนิด
 
เจ้าหมาป่าหันไปมองที่ฟรอเต้นรำอีกครั้ง
 
ชายหญิงในชุดราตรีเต้นรำตามจังหวะเพลง นัยน์ตาทับทิมจ้องมองไปยังคู่หนึ่ง ชายเรือนผมสีฟ้าน้ำทะเล ดวงตาสีเขียวฉายแววอ่อนโยนและขี้เล่น ดวงตาหวานหม่นเรียวรูปไข่ อยู่ในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มผูกไทน์สีเขียว เขากำลังเต้นรำกับเด็กสาวคนหนึ่ง เธอคือ เอลิน่า ลูกสาวของนายจ้างนั่นเอง หล่อนอยู่ในชุดราตรีสีเหลืองอ่อนขัดเกลากับผมมวยสีน้ำตาลแดง ใบหน้าแต่งแต้มจนสวยงามราวกับดอกไม้อันล้ำค่า
 
 
"ถ้าไม่มีสาวสวยๆ ปหคงไม่รับงานสินะ! เห๊อะ!"
 
 
อคินพูดฮึดฮัดพร้อมสะบัดหน้าตี จังหวะเดียวกับที่เพลงบรรเลงจบพอดี
 
แคปเปอร์โค้งให้กับเอลิน่า เดินตรงมาหาคู่หูของตนพลางเท้าไหล่อีกฝ่าย
 
 
"คุณหนูเต้นเก่งมาก หน้าตาก็น่ารัก พูดก็เพราะ ใครนะทำเธอได้ลง" แคปเปอร์ทำหน้าเคลิ้มมองตามเด็กสาวไป
 
 
ได้ยินแบบนั้นแคปเปอร์ก็กัดฟันไปมาอย่างหัวเสีย
 
 
ครืดๆๆๆ!!! (แน่ใจนะว่าเสียงกัดฟัน???)
 
 
"นายจะบอกฉันทำไม ไปชมยัยคุณหนูเอลิก้าโน่น!"
 
 
"เอลิน่าต่างหากล่ะ" คิ้วอีกฝ่ายกระตุกหากัน "นายโมโหอะไรของนาย"
 
 
ชายเรือนผมสีน้ำตาลกะจะหันมาว้ากใส่อีกคน แต่พอสบกับนัยน์สีเขียวมรกตกับใบหน้าที่ห่างกันแค่ปลายจมูก อคินก็ทำแค่หันหน้ากลับที่เดิมพร้อมทำท่าไม่พอใจต่อไป
 
 
"ชิ!!"
 
 
เห็นแบบนั้นแคปเปอร์ก็หัวเราะเบาๆ กับพฤติกรรมเด็กๆ ของคู่หู ตบบ่าอีกฝ่ายสองสามทีก่อนจะเดินไปหากลุ่มสาวไฮโซอีกกลุ่ม ดวงตาทับทิมมองอีกฝ่ายที่คุยกับสาวๆ อย่างสนิทสนม รู้สึกว่าตัวเองเป็นลูกหมาถูกทอดทิ้งในทันที
 
 
 
 
 
 
 
ชินะ นักวิทยาศาสตร์อันดับหนึ่ง ชายผู้ช่วยตำรวจไขปริษนานับพัน ย่างก้าวเข้าสู่งานเลี้ยงใหญ่โต สายตาของผู้คนต่างจ้องมองที่เขาโดยแทบไม่มีใครละสายตาไปได้ เขาอยู่ในชุดสูทขาวสะอาดสะอ้าน สีหน้าไร้อารมณ์เป็นเอกลักษณ์ เรือนผมสั้นสีเงินประกาย
 
ชินะมองแขกเหรื่อรอบกาย ก่อนสายตาจะจับกับร่างอันคุ้นเคย
 
 
"คุณชายชิน"
 
 
เสียงเรียกกับชื่อที่ถูกตั้งอย่างถือวิสาสะ ชายหนุ่มจำได้ดี...
 
เรวิน สมิธ รู้จักกันในนามของนักมายากลระดับโลก ชายหนุ่มผิวคล้ำอายุไล่เลี่ยกันเดินตรงเข้ามาหาเขา สะบัดมือขวาสองสามทีก่อนมันจะปรากฏดอกกุหลาบสีขาวนวล คนตรงหน้าสูดกลิ่นของมันเล็กน้อยและยื่นให้ชินะ
 
 
"ผมว่าคุณเหมาะกับมันนะครับ คุณชาย"
 
 
รอยยิ้มพราวเสน่ห์ ทำให้หัวใจชินะเต้นระรัว
 
ชินะเลือกที่จะไม่แสดงท่าทางออกมา ทำเพียงรับดอกกุหลาบไว้พร้อมกล่าวขอบคุณ เรวินทำท่าจะชวนคุยแต่ถูกเรียกตัวขึ้นเวทีเสียก่อน ชายผิวคล้ำมองคุณชายชินเหมือนเสียดายแต่ก็ยอมไปตามคำเรียก
 
 
"แล้วอย่าลืมให้กำลังใจผมนะครับ คุณชาย"
 
 
แก้มของชายหนุ่มผิวขาวแดงระเรื่อขึ้นมาทันที
 
 
"คุณนี่มัน...."
 
 
"นั่นคุณชายชินะใช่ไหมครับ?"
 
 
ชินะสะดุ้งเกือบสุดตัว พยายามสีหน้าเรียบแล้วหันไปหาเจ้าของประโยค
 
คนตรงหน้าของเขาคือชายผมบลอนคนหนึ่ง ใบหน้าของเขาดูจะออกไปทางตะวันตกท่าทางอายุอานามน้อยกว่าเขาสัก 2-3 ปี ดวงตาสีฟ้าใสฉายแววเหมือนเด็กน้อยอยากรู้อยากเห็นมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ที่สำคัญเขาตัวสูงกว่าชินะพอดู...
 
หรือว่าคุณชายชินเตี้ยหว่า? (///โดนคนอ่านชก)
 
 
"ครับ" ชินะรับ ทันใดนั้จู่ๆ มือหนาๆ ก็มากุมมือของคุณชายทันที
 
 
หมับ!
 
 
"ตัวจริงๆ หรือครับเนี่ย! โห! ผมเป็นแฟนคลับคุณเลย ชื่นชมมาก แก้ปริศนานั่นนี่ได้อย่างมีเหตุผลและชัดเจน ถึงจะพูดไม่ค่อยรู้เรื่องในบางคำแต่ผมชอบคุณมากเลย!"
 
 
ไม่พูดเปล่า เจ้าตัวเขย่ามืออีกฝ่ายไปมาเหมือนเจอดาราดัง ชินะถึงกับหัวสั่นหัวครอนตามไปด้วย
 
 
"จริงสิ! ผมชื่อไบรอัน ยินดีที่ได้รู้จักครับ!"
 
 
ไบรอัน จับมือชินะเขย่าขึ้นลงไปมาจนร่างเล็กๆ แทบลอย
 
โดยที่ทั้งสองไม่ได้รู้ตัว สายตาของเรวินจับจ้องไม่วางตา จิกกัดผ้าม่านส่งเสียงฮึ่มๆ ในลำคอมองมือของทั้งสองที่กุมกันแนบปานจะขาดจากกันไม่ได้ นึกถึงคราที่ตนเป็นผู้กอบกุมมืออันบอบบางนั้นก็ยิ่งคับแค้นใจ...
 
 
"อย่ามายุ่งกับคุณชายชินของฉันนะไอ้หนู"
 
 
 
 
 
 
 
 
 
การแสดงของนักมายากลชื่อดังของไทยเริ่มขึ้น ขณะที่ความอดทนอดกลั้นของอคินหมดลงเต็มแก่
 
 
'จับมือ! จับแขน! จับไหล่! หอมแก้ม! ลูบเอว! ไปเปิดห้องเลยมั้ยไอ้กัปปะ!!!!!!!'
 
 
หมาป่าตัวนี้แทบอยากคำรามออกมาแบบนั้น แคปเปอร์จู๋จี๋ดู๋ดี๋กับสาวๆ ในงานแทบครบหมดทุกคน ทั้งยังสาวๆ ที่เข้ามาเกาะแกะจับมือถือแขน เขายิ่งอยากวิ่งลากไอ้คู่หูออกมาคุยให้รู้เรื่อง
 
ฉันกำลังหึงมันหรือ? เฮอะ!!
 
 
"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด!!"
 
 
เสียงกรีดร้องของหญิงสาวดังมาแต่ไกล แต่หูของอคินได้ยินได้ไม่ยากนัก
 
มันคือเสียงของเอมิลี่!
 
 
"แคปเปอร์! ไปเร็ว!"
 
 
อคินตะโกนเรียกคู่หูและวิ่งนำออกไป เหมือนอีกฝ่ายจะรู้ว่าเกิดเรื่องจึงรีบตามอีกคนไป มนุษย์หมาป่าวิ่งมาจนถึงสวนด้านหลังคฤหาสน์ คุณหนูเอมิลี่ล้มลงไปกองกับพื้น โดนห้อมล้อมด้วยชายอีกสามคนทำทีจะรุมทำร้ายเธอ
 
 
ตุบ!!
 
 
อคินเตะตัวที่อยู่ใกล้ที่สุดออกห่างร่างของหนูน้อยหมวกแดง มันกระเด็นไปโดนเพื่อนอีกคนจนพากันล้มไป เมื่อเห็นท่าไม่ดี ผู้ร้ายก็ล๊อคตัวเอมิลี่ไว้พร้อมมีดจี้คอระหง
 
 
"เข้ามาสิวะ! ยัยนี่ได้คอขาดแน่"
 
 
"ถ้าแกกล้าก็ลองดูสิ" อคินพูดท้าก่อนจะยืนล้วงกระเป๋าด้วยท่าทางสบายๆ จ้องมาที่เอมิลี่
 
 
"เล่นละครพอหรือยัง ยัยเด็กเอาแต่ใจ"
 
 
"...?" เอมิลี่ทำหน้าตื่นตระหนก
 
 
"คิดว่าฉันไม่รู้แผนหล่อนเรอะ กะอีแค่โดนจี้ต้องตามคนมาคุ้มครอง มุกติ้นชะมัด!"
 
 
แคปเปอร์มองหน้าอคินเหมือนจะบอกว่า 'แผนแตกหมดแล้วนะ'
 
 
"จะเรียกร้องความสนใจความหน้าทำตัวให้น่าสนใจก่อนจะดีหว่านะ ลำบากชาวบ้านเขา!"
 
 
"พอเถอะน่าอคิน"
 
 
แคปเปอร์ว่าอย่างใจอ่อน เข้าไปประครองเอมิลี่ที่ตัวสั่นงันงก
 
เด็กสาวว่า "พ่อเอาแต่ทำงานไม่สนใจฉันเลย ตอนฉันป่วยหรืองานวันเกิดก็ไม่เคยมาเยี่ยม พวกนายจะเข้าใจอะไร" เธอสะอื้น ส่วนชายข้างกายก็โอบกอดอีกคนเบาๆ
 
 
"พ่อของคุณก็มีธุระที่ต้องทำ คุณควรตั้งใจเรียนและพยายามเหมือนกันนะครับ"
 
 
แคปเปอร์เหล่อคิน "ส่วนหมอนี่อาจพูดแรงไปบ้างแต่อย่าไปถือสาเลยนะครับ"
 
 
"หนวกหูน่าไอ้กัปปะ!" อคินถลึงตาใส่ "จะมานั่งตามใจยัยเด็กนี่หรือไง ฉันล่ะเซ็งที่แกเอาแต่จีบสาวทั่วงานปล่อยฉันยืนเมื่อยตุ่ม!! ไอ้ขี้หลี ไอ้กัปปะไร้สมอง ไอ้บ้าแตงกวา หึงนะเว้ย!!!!"
 
 
อคินระบายความอึดอันตลอดทั้งงานลั่นแบบไม่อายหน้าพรม ทันใดนั้นผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์พากันอ้าปากค้าง ไม่ว่าจะไอ้โม่ง 3 ตัว คุณหนูเอมิลี่ หรือกระทั้งแคปเปอร์ที่มีเอี่ยวเต็มๆ
 
 
อคินนิ่งไป 3 วิเหมือนกำลังประมวลผลที่ตัวเองพูดไปเมื่อกี้ ใบหน้าของหมาป่าแดงแจ๋ทันตาเหมือนลูกมะเขือเทศ แหกปากลั่นวิ่งหนีออกไปที่โรงรถทันที
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"คุณไบรอัน ซอสเลอะแล้วนะครับ"
 
 
"อ๊ะ ขอบคุณครับคุณชาย"
 
 
ถึงจะแค่รับชิดชู่จากคุณชายก็เถอะ แต่ฉันยังไม่เคยได้รับจากคุณชายชินเลยนะ...
 
 
"คุณชายครับๆๆ เรื่องคดีนี้น่ะ คุณชาย..."
 
 
"มีความเป็นไปได้ 32% ที่..."
 
 
มาเรียนเรื่องตรรกะอะไรของแก..
 
 
"ว้าว! คุณชายเก่งที่สุดเลย!"
 
 
"ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ ผมใช้..."
 
 
บังอาจชมคุณชายได้ยังไง!..
 
 
"คุณชายครับ ถ้าคุณเป็นผู้หญิงผมคงหลงรักจนหัวปักหัวปำแน่เลย!"
 
 
เพล้ง!
 
 
เรวินเผลอปล่อยแก้วไวน์ที่ถูกเสิร์ฟมาเมื่อได้ยินประโยคนั้นของไบรอัน นักมายากลรู้สึกเส้นประสาทเต้นตุบๆ ที่ขมับ พยายามเพ่งฟังต่ออย่างจดจ่อ
 
 
"จริงๆ นะครับ! ถ้ามีผู้หญิงแบบคุณชายสักคน ผมหมั้นแล้วจับแต่งในวันเดียวกันยังได้เลย!"
 
 
เรวินหันไปมองทั้งสอง
 
 
ไบรอันกับไหล่ชินะพร้อมยื่นหน้าเข้ามาใกล้มาก.. จนปรายจมูกชนแก้มสีชมพูระเรื่อน่ารักของคุณชายชิน ชินะหันหน้าไปทางอื่นเล็กน้อยยิ่งทำให้ริมฝีปากของทั้งสองใกล้กันไปถึงเซน...
 
 
ไม่ไหวแล้วนะเว้ยยยย!!! นั่นแฟนกรู๊ว!!!!!!!!!!!
 
 
"ขอโทษนะครับ"
 
 
เรวินเิดินตรงไปยังทั้งสอง ฉีกยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตรทั้งที่ในใจแทบจะกระโดดหักคอไอ้เด็กเปรตแฟนคลับชินะซะให้ได้ ไบรอันมองหน้าเรวินแล้วคร่อมศีษระให้เล็กน้อย ส่วนชินะเอียงคอมองเขาเหมือนถามว่ามีอะไรด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทั้งที่เมื่อกี้ตอนคุยกับไบรอันร่างบางดูเหมือนแสดงสีหน้าเล็กน้อยแท้ๆ
 
หงุดหงิด หงุดหงิด หงุดหงิด!
 
 
"ผมขอตัวคุณชายหน่อยนะครับ ได้ไหม?"
 
 
ไบรอันยิ้มตอบอย่างสุภาพและปล่อยมืออยากไหล่อีกฝ่าย
 
 
"อ๋อ! ได้ครับๆ ตามสบาย"
 
 
เสร็จฉันล่ะ!!!
 
เรวินกู่ร้องในใจ ดึงแขนชินะเบาๆ ให้ลุกขึ้น ลากให้เดินตามมาในห้องน้ำที่ไกลงานที่สุด ล็อคประตูอย่างแน่นหนาแล้วผลักร่างบางให้ชิดกำแพง กอดเอวคอดแน่นประกบริมฝีปากอีกฝ่ายทันที
 
ชินะร้องอู้อี้ ทุบแขนอีกฝ่าย ดิ้นหนีสุดแรง แต่ถูกวงแขนแกร่งจับไว้แล้วกระชากกลับมาจูบอีก
 
 
"อื้อ"
 
 
ชายเรือนผมสีเงินส่งเสียงประท้วง จังหวะเดียวกับที่ลิ้นร้อนของนักมายากลตวัดเกี่ยวเข้าไปในโพลงบางเล็ก ไล่สำรวจลุกล้ำเข้าขนชินะหายใจไม่ออก กว่าจะถูกปล่อยให้เป็นอิสระก็ผ่าจไปเกือบสิบนาที
 
เรวินถอนจูบออก เอาปลายจมูกคลอเคลียกับแก้มใสพูดอย่างน้อยใจ
 
 
"คุณชายนะคุณชาย ให้เจ้าเด็กนั่นจับตัวตั้งหลายรอบ ผมไม่ชอบนะ"
 
 
ว่าแล้วเขาก็ซุกซอกคอระหงษ์ ชินะเมื่อรู้ต้นเหตุก็พึมพำเบาๆ
 
 
"เขาเป็นเด็กอยากรู้อยากเห็นคุณไปถือสาอะไรนักหนา"
 
 
"คนมันหึงนี่!" ชายผิวคล้ำเผลอพูดเสียงดัง
 
 
ชินะหน้าแดง มองเรวินที่ซุกไซร้ซอกคอของตัวเองเหมือนเด็กๆ เขาดันอกอีกฝ่ายเพื่อสบตาแล้วจูบที่แก้มเบาๆ
 
 
"หายหรือยัง"
 
 
"อุ๊บ!.."
 
 
เรวินหัวเราะเบาๆ แล้วกอดร่างบางแน่นกว่าเดิม
 
 
เพราะแบบนี้ผมถึงรักคุณชาย!
 
 
end.

edit @ 25 Feb 2012 23:23:57 by rike

edit @ 30 Jun 2012 23:32:06 by rike

Comment

Comment:

Tweet

#7 By xvvvsvvsdvsv (101.51.163.180|101.51.163.180) on 2014-12-25 14:03

น่ารักที่สุดดดดดbig smile big smile big smile

#6 By Zin (103.7.57.18|182.93.214.72) on 2012-11-05 15:42

กรี๊ดดดดด
น่ารักเว่อร์ๆๆๆ
หึงกันน่ารักจริงๆเลยอ่าา

อยากให้แต่งอีกเหมือนกันเลยค่า อิอิ
confused smile confused smile

#5 By Fenze (103.7.57.18|58.8.196.201) on 2012-09-16 18:19

Karatsu Onagami อาจแต่งอีกแต่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ค่ะ 555

#4 By rike on 2012-08-30 20:11

ชอบคู่ เรวินXชินะ อ่า
แต่งอีกนะ แต่งอีกๆๆๆๆๆ >////<

#3 By Karatsu Onagami on 2012-08-28 21:49

น่ารักโคตรๆค่ะ หุหุหุ

#2 By Asahi on 2012-04-09 21:47

น่าร้ากโคตรรรรรร ชอบ 2 คู่นี้มากเลยอะนะ >w< เจ๋งๆ ภาษาก็ดี น่าร้ากมากเลยล่ะ

#1 By mumu_66 (58.8.98.247) on 2012-04-06 23:03